Για τον μικρό Ζαχαρία | Όταν συμβαίνει μια τραγωδία, ας μην ψάχνουμε να κατηγορήσουμε τον γονιό

Μυρτώ Κάζη
Tue, 17/11/2026 - 12:24

Με αφορμή την τραγική ιστορία του μικρού Ζαχαρία, που έχασε τη ζωή του προχθές μετά την κατάποση βενζίνης, είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η καθημερινότητα μιας οικογένειας μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Προσωπικά διαλύομαι κάθε φορά με αυτές τις ιστορίες γιατί ξέρω πως θα μπορούσαν να συμβούν σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ σπίτι. 

freepic.diller/Magnific

Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να διαβάζει κανείς τα σχόλια που ακολουθούν τέτοιες ειδήσεις. «Πού ήταν οι γονείς;», «Πώς το άφησαν να συμβεί;», «Εγώ δεν θα το έκανα ποτέ». Ερωτήσεις, υποθέσεις και κρίσεις από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν την οικογένεια, δεν ήταν εκεί και δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συνέβη.

Για εμένα γονεϊκότητα σημαίνει ένα πράγμα. Ευθύνη. Αλλά ταυτόχρονα οι γονείς είναι και άνθρωποι. 

Όταν γινόμαστε γονείς, αναλαμβάνουμε μια τεράστια ευθύνη. Προσπαθούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας, να προβλέψουμε τους κινδύνους, να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον. Κι όμως, κανένας γονιός δεν μπορεί να ελέγχει κάθε δευτερόλεπτο της καθημερινότητας. Κανένα σπίτι δεν είναι ένας χώρος απόλυτης ασφάλειας και καμία ανθρώπινη παρουσία δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, κάθε στιγμή.

Τα μικρά παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο με έναν τρόπο ασταμάτητο. Ανοίγουν συρτάρια, εξερευνούν ντουλάπια, αγγίζουν αντικείμενα, δοκιμάζουν, περιεργάζονται. Η περιέργειά τους είναι μέρος της ανάπτυξής τους και η επίβλεψη των ενηλίκων είναι απαραίτητη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε ατύχημα μπορεί να προβλεφθεί ή ότι κάθε τραγική εξέλιξη αποτελεί απόδειξη αδιαφορίας.

Πριν σκεφτούμε το οτιδήποτε, θα έλεγα σε πρώτη φάση να σωπάσουμε. 

Δεν γνωρίζουμε τις συνθήκες. Δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες. Και κυρίως, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να μετατρέπουμε τον πόνο μιας οικογένειας σε πεδίο επίδειξης της δικής μας γονεϊκής τελειότητας.

Φυσικά, κάθε τέτοια τραγωδία πρέπει να μας κινητοποιεί. Να μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να ασφαλίζουμε τα επικίνδυνα προϊόντα, να απομακρύνουμε τις εστίες κινδύνου και να ενημερωνόμαστε για την πρόληψη των παιδικών ατυχημάτων.

Αλλά η ενημέρωση είναι διαφορετική από την επίρριψη ευθυνών. Μπορούμε να μιλήσουμε για την ασφάλεια χωρίς να καταδικάσουμε ανθρώπους. 

4 μικρές κινήσεις που μπορούν να κάνουν το σπίτι μας ασφαλέστερο

Με αφορμή την επικαιρότητα, αξίζει να κάνουμε έναν μικρό έλεγχο στους χώρους του σπιτιού μας:

1. Αποθηκεύουμε τα επικίνδυνα προϊόντα σε κλειδωμένα ντουλάπια. Καθαριστικά, απορρυπαντικά, φάρμακα, βενζίνη, πετρέλαιο και άλλα χημικά πρέπει να βρίσκονται σε σημεία στα οποία δεν έχουν πρόσβαση τα παιδιά.

2. Δεν μεταφέρουμε ποτέ χημικά σε μπουκάλια νερού ή αναψυκτικών. Διατηρούμε κάθε προϊόν στην αρχική του συσκευασία, με την ετικέτα του, ώστε να είναι πάντα αναγνωρίσιμο.

3. Δεν αφήνουμε επικίνδυνα προϊόντα εκτεθειμένα ούτε για λίγα λεπτά. Ακόμη κι όταν χρησιμοποιούμε ένα καθαριστικό ή κάποιο άλλο προϊόν, φροντίζουμε να το αποθηκεύουμε αμέσως μετά τη χρήση του.

4. Δεν βασιζόμαστε μόνο στα παιδικά καπάκια ασφαλείας. Αποτελούν ένα επιπλέον μέτρο προστασίας, αλλά δεν υποκαθιστούν την ασφαλή αποθήκευση και τα κλειδωμένα ντουλάπια.

Σε περίπτωση πιθανής δηλητηρίασης, γνωρίζουμε πού θα απευθυνθούμε. Αν υποψιαστούμε ότι ένα παιδί έχει καταπιεί ή έχει εκτεθεί σε κάποια επικίνδυνη ουσία, επικοινωνούμε αμέσως με το Κέντρο Δηλητηριάσεων, ακόμη κι αν δεν εμφανίζει συμπτώματα.

Κέντρο Δηλητηριάσεων: 210 7793777

Λειτουργεί όλο το 24ωρο, όλες τις ημέρες της εβδομάδας, και παρέχει δωρεάν πληροφορίες και οδηγίες.

Μερικά πράγματα που πρέπει να θυμόμαστε:

Δεν προκαλούμε εμετό στο παιδί.

Δεν του δίνουμε γάλα, νερό ή φαγητό χωρίς να έχουμε λάβει σχετική ιατρική οδηγία.

Κρατάμε τη συσκευασία του προϊόντος, ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς ποια ουσία έχει καταποθεί.

Ακολουθούμε αμέσως τις οδηγίες των ειδικών. Αν υπάρχει δυσκολία στην αναπνοή, απώλεια συνείδησης ή άλλη σοβαρή κατάσταση, καλούμε το 112 ή το ΕΚΑΒ στο 166.

Λίγη περισσότερη ανθρωπιά, πριν από κάθε κρίση

Δεν ξέρουμε τι περνά από το μυαλό ενός γονιού που χάνει το παιδί του. Δεν μπορούμε καν, να φανταστούμε το μέγεθος αυτού του πόνου. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη γίνουμε ακόμη μία φωνή που προσθέτει βάρος σε μια ήδη αβάσταχτη απώλεια. Προσωπικά έπειτα από κάθε τέτοια είδηση, συνειδητοποιώ πόσες φορές ενδεχομένως και εγώ έχω έρθει κοντά σε καταστροφές. Σε στιγμές που δεν πρόσεξα, που δεν σκέφτηκα, που δεν προέβλεψα. 

Για εμένα, το πιο δύσκολο κομμάτι της γονεϊκότητας είναι να αποδεχτούμε ότι, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα. Μπορούμε να προσέχουμε, να προνοούμε, να δημιουργούμε ένα ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά μας, αλλά δεν μπορούμε να προβλέψουμε κάθε στιγμή της ζωής τους.

Και αυτός είναι ένας καλός λόγος να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί όταν κρίνουμε τους άλλους γονείς. Γιατί σήμερα διαβάζουμε μια τραγική είδηση και σκεφτόμαστε «εγώ δεν θα το άφηνα ποτέ να συμβεί». Αύριο, όμως, κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να φέρει μια στιγμή, μια συγκυρία, ένα απρόβλεπτο γεγονός. Κανείς μας δεν έχει ζήσει όλες τις συνθήκες για να μπορεί να μιλά με βεβαιότητα. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, ούτε να σταματήσουμε να μιλάμε για την πρόληψη και την ασφάλεια. Χρειάζεται, όμως, να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά: εκείνη των γονιών που κάθε μέρα προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους και να κάνουν το καλύτερο που μπορούν.

Ας μη μετατρέπουμε, λοιπόν, κάθε τραγωδία σε μια ευκαιρία να αποδείξουμε πόσο καλύτεροι γονείς θα ήμασταν εμείς. Ας κρατήσουμε την ενημέρωση, την πρόληψη και, πάνω απ' όλα, λίγη ταπεινότητα. Γιατί κανείς μας δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί αύριο.

Μικρέ Ζαχαρία καλό ταξίδι στο φως.