Έντονες αντιδράσεις έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αμβλώσεις. Η Μαρία Καρυστιανού παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο OPEN σήμερα το πρωί και δήλωσε διχασμένη, λόγω και της επιστημονικής ιδιότητας ως παιδίατρος, για το ζήτημα των αμβλώσεων. Πολύ γρήγορα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έδωσε τη δική του απάντηση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω σε συζητήσεις που είναι ήδη λυμένες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Θάνατος, σεξ, ναρκωτικά | Οι 10 πιο δύσκολες ερωτήσεις που θα σας θέσει το παιδί σας – με τις απαντήσεις τους!
Τι είπε η Μαρία Καρυστιανού για τις αμβλώσεις
Όλα ξεκίνησαν όταν η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του OPEN, Μίνα Καραμήτρου, ρώτησε τη Μαρία Καρυστιανού αν διαφωνεί με τις αμβλώσεις, με εκείνη να απαντά: «Σέβομαι την ελεύθερη βούληση. Είναι πολύ σημαντική και είναι και κατοχυρωμένη συνταγματικά. Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Ας αποφασίσει λοιπόν η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει».
Αμέσως, η Μίνα Καραμήτρου τη ρώτησε με απορία: «μισό λεπτό κυρία Καρυστιανού. Οι αμβλώσεις, δηλαδή, είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης;».
«Κοιτάξτε να δείτε. Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα των αμβλώσεων, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας. Δικό της είναι το σώμα, η αλήθεια είναι αυτή. Αλλά (σ.σ. αφορά) και τα δικαιώματα του εμβρύου. Τώρα εγώ είμαι και παιδίατρος, επομένως, και λόγω της επιστήμης μου, διχάζομαι ανάμεσα στο ποια δικαιώματα θα πρέπει να είναι… δηλαδή δεν μπορώ να τα ιεραρχήσω τα δικαιώματα της μητέρας και του εμβρύου», απάντησε η Μαρία Καρυστιανού.
«Δεν έχει λυθεί αυτό το θέμα κα Καρυστιανού; Μετά από τόσα χρόνια δηλαδή θεωρείτε ότι δεν έχει λυθεί; Για το αν μπορεί να αποφασίσει μια γυναίκα για το σώμα της», της είπε η Μίνα Καραμήτρου, με εκείνη να λέει: «Μια γυναίκα βεβαίως μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της. Το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει για εμένα και ένα άλλο ηθικό θέμα, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ ή τι πιστεύετε εσείς, για αυτό λες ότι στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία για να αποφασίσει – ίσως περισσότεροι θα αποφασίσουν, θα έχουν μια καλύτερη γνώμη, άποψη ή εν πάση περιπτώσει είναι πιο δημοκρατικό – γιατί μιλάμε και για μία ζωή που μόλις γεννάται».
Αμέσως τον λόγο πήρε ο Νίκος Στραβελάκης, ο οποίος της είπε: «Άρα είστε κατά των αμβλώσεων, εγώ αυτό καταλαβαίνω, επικαλούμενη και την επιστήμη».
«Σας λέω ότι η επιστήμη μου ουσιαστικά με έχει βάλει σε μια θέση να τα βλέπω τα πράγματα φροντίζοντας και τη ζωή που έχει μόλις δημιουργηθεί. Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω αυτά τα πράγματα, κατανοώντας πλήρως και το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίσει εάν θέλει την τεκνοποίηση ή όχι», είπε η Μαρία Καρυστιανού.
Ενώ υποστήριξε πως «από τη στιγμή που ξεκινά να χτυπάει στους τρεις μήνες η καρδιά ενός παιδιού θεωρείται μια ζωή που έχει δημιουργηθεί. Και μετά από κάποιες εβδομάδες τα μωρά, ακόμα και αυτά που βγαίνουν με καισαρική για διάφορους ιατρικούς λόγους. Πηγαίνετε να δείτε στις μονάδες θεραπείας νεογνών. Επιβιώνουν. Είναι βιώσιμα τα μωρά».
Αμέσως τον λόγο πήραν οι παρουσιαστές, αναφέροντάς της πως εδώ και δεκαετίες είναι νόμιμες οι αμβλώσεις στη χώρα μας με τη Μαρία Καρυστιανού να λέει: «Το γνωρίζω. Για το ηθικό θέμα λέω», ενώ αμέσως εκείνοι αντέδρασαν λέγοντας πως «όχι, θέτοντας θέμα δημόσιας διαβούλευσης είναι σαν να λέτε ότι αν κυβερνήσω, εγώ θα το ξαναδώ».
Κλείνοντας, η Μαρία Καρυστιανού ανέφερε πως «θέματα τα οποία μπορεί να αφορούν το πώς θέλουμε να λειτουργεί η κοινωνία μας- είναι για εμένα ένα θέμα- μπορούν να λύνονται με δημόσια διαβούλευση», ξεκαθαρίζοντας ότι δεν αναφέρεται ειδικά στο ζήτημα των αμβλώσεων.
Η απάντηση του Παύλου Μαρινάκη
Τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις σχολίασε, λίγο αργότερα, στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών, μεταξύ άλλων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης.
Ο κ. Μαρινάκης ξεκαθάρισε ότι «το πιο φοβερό είναι ότι αυτό ακούγεται από έναν γιατρό. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω ή τουλάχιστον όσο είμαστε εμείς τα πράγματα, σε συζητήσεις οι οποίες είναι λυμένες και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος να ορίζει το σώμα του. Τελεία και παύλα».
Τι λέει στο ΒΟΟΜ για τις αμβλώσεις η Μαιευτήρας- Χειρουργός Γυναικολόγος Μαριλία Νικολαΐδου
«Πριν μιλήσουμε για το θέμα, θα ήθελα να φανταστούμε μια κοινωνία όπου έχουμε απαγορεύσει τη διακοπή κύησης και έχουμε αναγκάσει πολλές νέες γυναίκες να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί, χωρίς να το επιθυμούν. Μία κοινωνία που η μητρότητα είναι… με το ζόρι! Που κορίτσια έγιναν μητέρες παιδιών πριν ακόμη να ενηλικιωθούν οι ίδιες, πριν ακόμη ολοκληρώσουν τις σπουδές τους αλλά και την ψυχο-συναισθηματική τους ωρίμανση. Μητέρες που αναγκάστηκαν να ξεχάσουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους γιατί ο Νόμος τούς επέβαλε να γίνουν μητέρες.
Ή μήπως κορίτσια που έφεραν στον κόσμο τα παιδιά και στη συνέχεια δεν ασχολήθηκαν ποτέ. Μα είναι δυνατόν να επιβάλλεις τη μητρότητα και μάλιστα με επιτυχία;
Στις πολιτισμένες χώρες η διακοπή της εγκυμοσύνης είναι δικαίωμα της γυναίκας, είναι νομιμοποιημένη, στην Ελλάδα συγκεκριμένα είναι νομιμοποιημένη από το 1986. Ας ξεκινήσουμε από αυτό! Το να επιβάλεις σε μία γυναίκα μία εγκυμοσύνη είναι στην πραγματικότητα καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», τονίζει η Μαιευτήρας- Χειρουργός Γυναικολόγος Μαριλία Νικολαΐδου.
Και προσθέτει: «Όσον αφορά τα πρόωρα νεογνά, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: βιωσιμότητα δεν σημαίνει υγεία, ούτε αρτιμέλεια! Σίγουρα η ιατρική θα στηρίξει και θα υποστηρίξει οποιαδήποτε κατάσταση ενός νεογνού. Σκοπός όμως της Επιστήμης είναι να διασφαλίσει, στο μέτρο του δυνατού και εφικτού, όχι μόνο το “ζην” αλλά και το “ευ ζην”. Οπότε, ναι! Ας κάνουμε μια βόλτα στις μοναδες νεογνών με τα πολύ πρόωρα νεογνά, ας μιλήσουμε με τους γονείς που κρέμονται στη κυριολεξία από τα χείλη των νεογνολόγων, που αγωνιούν για το αν το παιδί τους θα είναι υγιές χωρίς νοητική υστέρηση ή άλλα σοβαρά προβλήματα, για να αντιληφθούμε πως η επιβίωση των πολύ πρόωρων νεογνών δεν είναι απλή υπόθεση, ούτε επιχείρημα καταπάτησης των δικαιωμάτων της αυτοδιάθεσης.
Η αυτοδιάθεση των γυναικών και η επιλογή δεν αποτελεί αντικείμενο διαβούλευσης εδώ και πολλές δεκαετίες. Και χρειάστηκαν σκληροί αγώνες των γυναικών για να επιτύχουν το αυτονόητο... Όπως δεν αποτελεί αντικειμενο διαβούλευσης και η στάση και η συμπεριφορά του καθενός μας απέναντι στην απώλεια...».
