Δεν είναι απίστευτο το πώς η καλή συμπεριφορά ενός άλλου ανθρώπου, ακόμα κι ενός αγνώστου, μπορεί να μας φτιάξει τη διάθεση; Γιατί τελικά, η ευγένεια μπορεί να σώσει τον κόσμο, γι' αυτό και θέλουμε να μεγαλώσουμε ευγενικά παιδιά. Ποιοι είναι όμως οι πρώτοι βασικοί κανόνες που πρέπει να τους διδάξουμε;
- Λέμε «ευχαριστώ, παρακαλώ, συγγνώμη» - και τα εννοούμε.
- Δεν διακόπτουμε και περιμένουμε υπομονετικά να τελειώσει αυτός που μιλάει, είτε είναι η μαμά κι ο μπαμπάς, είτε είναι η δασκάλα ή κάποιος φίλος μας. Αλλά αν θέλουμε να πούμε κάτι οπωσδήποτε στη μαμά ή τον μπαμπά την ώρα που μιλάει, μαθαίνουμε να διακόπτουμε ευγενικά.
- Χαιρετάμε ευγενικά. Λέμε καλημέρα, καλό μεσημέρι, γεια σας!
- Μιλάμε στον πληθυντικό σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που δεν γνωρίζουμε.
- Καλύπτουμε το στόμα όταν βήχουμε ή όταν φτερνιζόμαστε.
- Καθαρίζουμε τη μύτη μας μόνο με χαρτομάντιλο.
- Δεν δείχνουμε με τον δείκτη του χεριού μας.
- Δεν παίρνουμε τίποτα που δεν είναι δικό μας, εκτός αν μας το προσφέρουν.
- Χτυπάμε μια πόρτα κλειστή πριν μπούμε και όταν μπαίνουμε ή όταν βγαίνουμε από έναν δημόσιο χώρο, κρατάμε την πόρτα για αυτόν που βρίσκεται πίσω μας.
- Κοιτάμε στα μάτια τον συνομιλητή μας, με ευθύτητα και ειλικρίνεια, και με αυτό τον τρόπο δείχνουμε ότι τον σεβόμαστε.
- Στο τραπέζι καθόμαστε σωστά, δεν μασάμε με το στόμα ανοιχτό και ζητάμε ευγενικά να μας δώσουν κάτι που δεν το φτάνουμε.
Πώς θα τους μάθουμε όλα αυτά;
Ένα πολύτιμο εργαλείο είναι τα παιχνίδια ρόλων και μίμησης, μέσα από τα οποία τα παιδιά μας καλλιεργούν βασικές κοινωνικές δεξιότητες. Σημαντικό επίσης είναι να μην ξεχνάμε να επιβραβεύουμε ευγενικές συμπεριφορές. Αν για παράδειγμα το παιδί μας φτερνιστεί και καλύψει το στόμα του, όπως του έχουμε δείξει, καλό είναι να του πούμε ένα «μπράβο». Το πιο σπουδαίο όμως είναι να δίνουμε εμείς πρώτοι το καλό παράδειγμα, γιατί μπορεί τα παιδιά να μην ακούνε πάντα αυτά που τους λέμε, αλλά βλέπουν πάντα ό,τι κάνουμε!
