«Αυτό δεν το τρώω!» Αν αυτή η φράση ακούγεται συχνά στο τραπέζι σας, μπορεί να έχετε συνδαιτυμόνα έναν μικρό «picky eater». O όρος περιγράφει ένα παιδί που είναι επιλεκτικό στο φαγητό: απορρίπτει συγκεκριμένες τροφές που πιθανόν έτρωγε ευχάριστα μέχρι χθες, αρνείται να δοκιμάσει οτιδήποτε καινούργιο και συχνά επιμένει σε μια πολύ περιορισμένη ποικιλία τροφών, για παράδειγμα μόνο μακαρόνια ή μόνο πατάτες. Είναι μια συμπεριφορά που συναντάται συχνά στην παιδική ηλικία και μπορεί να είναι μια φάση ή να κρατήσει περισσότερο. Γιατί όμως μπορεί να συμβαίνει αυτό και κυρίως τι κάνουμε;
Γιατί ένα παιδί κάνει picky eating:
#Ανάγκη για έλεγχο και αυτονομία: Στις πολύ μικρές ηλικίες, περίπου από τα 2 με 3 έτη, τα παιδιά προσπαθούν να αποκτήσουν τον έλεγχο του εαυτού τους αλλά και του άμεσου περιβάλλοντός τους. Σε μια ζωή λοιπόν που εμείς αποφασίζουμε τα πάντα, το φαγητό είναι ένας από τους λίγους τομείς που μπορούν να ελέγξουν. Το «όχι» είναι ο τρόπος τους να λένε «εγώ αποφασίζω».
#Αγάπη στο γνώριμο: Βιολογικά τα παιδιά είναι «προγραμματισμένα» να είναι καχύποπτα στα καινούργια φαγητά και να αισθάνονται μεγαλύτερη σιγουριά με όσα γνωρίζουν καλά.
#Αισθητηριακή ευαισθησία: Τα παιδιά βιώνουν τις υφές, τις μυρωδιές και τα χρώματα των τροφών πολύ πιο έντονα από εμάς. Κάτι πολύ τραγανό, έντονο σε οσμή ή «μπερδεμένο» είναι εύκολο να λειτουργήσει αποτρεπτικά.
#Ξέρει ότι υπάρχει plan B: Αν κάθε «δεν το θέλω» οδηγεί αμέσως σε τοστ, μακαρόνια ή κάτι άλλο που προτιμά, τότε το παιδί μαθαίνει ότι υπάρχει εναλλακτική και την περιμένει.
Πώς σερβίρουμε χωρίς δράματα
#Αποφεύγουμε την πίεση: Όσο περισσότερο πιέζουμε ή παρακαλάμε ένα παιδί να φάει, τόσο εκείνο αντιστέκεται. Εμείς αποφασίζουμε τι θα προσφέρουμε και το παιδί μπορεί να αποφασίσει τι και πόσο θα φάει από αυτά που υπάρχουν στο τραπέζι.
#Ξανασερβίρουμε το φαγητό: Το «όχι» σήμερα δεν σημαίνει απαραίτητα «ποτέ». Τα παιδιά χρειάζονται τουλάχιστον 10 φορές έκθεση στο ίδιο φαγητό για να γίνει οικείο και να το δεχτούν. Σερβίρουμε ξανά και ξανά, χωρίς σχόλια.
#Το trick της μικρής μερίδας: Σερβίρουμε μικρή μερίδα σε μικρό σκεύος, και δίπλα σερβίρουμε κάτι που ξέρουμε ότι το παιδί θα φάει, για παράδειγμα λίγες φακές σε μπολ παγωτού και μαζί ρύζι ή αυγό. Έτσι, εκείνο νιώθει ότι ότι έχει επιλογές και εμείς εξασφαλίζουμε ότι θα φάει έναν θρεπτικό συνδυασμό.
#Όχι στο «μίνι εστιατόριο»: Αν δεν φάει το φαγητό που ετοιμάσαμε, δεν μαγειρεύουμε κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή. Το μενού είναι ένα για όλους. Μπορεί να φάει ό,τι και όσο θέλει από αυτό που υπάρχει, αλλά δεν ετοιμάζουμε εναλλακτική λύση.
#Ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή: Αν το παιδί βοηθά στα ψώνια, επιλέγει λαχανικά ή συμμετέχει στο μαγείρεμα είναι πολύ πιο πιθανό να δοκιμάσει αυτό που ετοίμασε. Η οικειότητα μειώνει την άρνηση.
#Δίνουμε το καλό παράδειγμα: Τρώμε κι εμείς το ίδιο φαγητό που σερβίραμε, μπροστά τους και με ευχαρίστηση. Τα παιδιά μιμούνται ό,τι βλέπουν, οπότε όταν βλέπουν εμάς να απολαμβάνουμε μια ποικιλία τροφών, τότε υπάρχουν αρκετές πιθανότητες η άρνησή τους να υποχωρήσει.
Το καθημερινό φαγητό δεν είναι απλώς θρέψη, είναι και ένας τρόπος ένα μικρό παιδί να μαθαίνει σταδιακά και χωρίς πίεση να δοκιμάζει ποικιλία τροφών, να γεύεται νέες γεύσεις και να αγαπά την ισορροπημένη διατροφή. Αν ωστόσο υπάρχει κάτι που σας προβληματίζει στις διατροφικές συνήθειες του μικρού σας, μπορείτε να το συζητήσετε με τον παιδίατρό σας κι εκείνος θα σας καθοδηγήσει κατάλληλα.
