Όταν βρέθηκα με τη Linda Pauling, τη γυναίκα που οραματίστηκε και ίδρυσε το Make-A-Wish, και τον Luciano Manzo, τον άνθρωπο που σήμερα ηγείται αυτού του παγκόσμιου θαύματος, ως Πρόεδρος και CEO του Make-A-Wish International, με αφορμή τα 30 χρόνια δράσης και προσφοράς του οργανισμού στην Ελλάδα, ένιωσα πως δεν είχα απέναντί μου απλώς δύο σπουδαίες προσωπικότητες, αλλά δύο ανθρώπους που έχουν αγγίξει –κυριολεκτικά– εκατομμύρια ζωές.
Γιατί, πίσω από κάθε ευχή που εκπληρώνεται, υπάρχει ένα παιδί που, για λίγο, ξεχνά τον φόβο. Μια οικογένεια που ξαναβρίσκει την ανάσα της. Μια στιγμή φωτός μέσα σε μια διαδρομή που μοιάζει σκοτεινή.
Νιώθω πως για εμένα αυτή ήταν η πιο σημαντική συνέντευξη της μέχρι τώρα καριέρας μου. Μια συζήτηση για την ανθρωπιά, τη δύναμη της ελπίδας και το πώς μερικές φορές μια ευχή δεν αλλάζει μόνο μια μέρα, αλλά μια ολόκληρη ζωή.
Σας αφήνω να διαβάσετε όσα είπαμε σε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχουμε ζήσει έως σήμερα στο BOOM.
Κυρία Pauling, πώς γεννήθηκε αυτή η σπουδαία αποστολή που σήμερα γνωρίζουμε ως Make-A-Wish;
Linda Pauling: Όλα ξεκίνησαν από την ευχή του γιου μου, του Christopher. Ήμουν μια single μαμά, δίπλα σε ένα σοβαρά άρρωστο μικρό αγόρι που λάτρευε τους αστυνομικούς. Εκείνη την περίοδο γνωρίσαμε έναν αστυνομικό, τον Tom Austin, ο οποίος μια μέρα μου είπε: «Θα πάω τον Christopher βόλτα με το αστυνομικό ελικόπτερο».
Ήταν Απρίλιος του 1980, στην Αριζόνα. Βρισκόμασταν ξανά στο νοσοκομείο, μία από τις πολλές, αμέτρητες εισαγωγές. Εκείνη τη φορά, όμως, οι γιατροί με προετοίμασαν για το πιο δύσκολο ενδεχόμενο. Μου είπαν πως οδεύουμε προς το τέλος. Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που πήρα τηλέφωνο τον Tom. Με την οικογένειά του είχαμε πλέον δεθεί βαθιά. Του είπα απλώς: «Νομίζω πως ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσεις την υπόσχεσή σου».
Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Ο Tom κινητοποίησε συναδέλφους, φίλους, ανθρώπους που δεν μας γνώριζαν καν αλλά ήθελαν να βοηθήσουν. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Christopher φόρεσε στολή αστυνομικού, ανέβηκε στο ελικόπτερο και έζησε το όνειρό του.
Μετά από τρία χρόνια μέσα σε νοσοκομεία, ανάμεσα σε γιατρούς, αγωνία και οικογένειες που πάλευαν όπως κι εμείς, κατάλαβα κάτι βαθιά ανθρώπινο: δεν ήμασταν μόνοι. Υπήρχαν τόσα παιδιά που βίωναν τον ίδιο φόβο, την ίδια μάχη. Και τότε γεννήθηκε μέσα μου μια σκέψη που έμελλε να αλλάξει τα πάντα: ας βρούμε αυτά τα παιδιά και ας κάνουμε τις ευχές τους πραγματικότητα.
Και πώς καταφέρατε να μετατρέψετε αυτή την ιδέα σε έναν παγκόσμιο οργανισμό;
Linda Pauling: Ξεκινήσαμε από το μηδέν. Κυριολεκτικά. Ακολουθήσαμε όλη τη διαδικασία ώστε να γίνουμε ένας νόμιμος φιλανθρωπικός οργανισμός και θυμάμαι ακόμη ότι ανοίξαμε τον πρώτο μας τραπεζικό λογαριασμό με μόλις 37,76 δολάρια.
Από εκεί και πέρα, νιώθω πως συνέβη κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Ο Θεός έκανε το θαύμα Του μέσα από τους ανθρώπους. Και σήμερα, περισσότερες από 670.000 ευχές παιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν γίνει πραγματικότητα.
Και ποια είναι η δική σας πιο βαθιά ευχή;
Linda Pauling: Να μπορέσω κάποια μέρα να κρατήσω ξανά τον γιο μου στην αγκαλιά μου. Και πιστεύω, αληθινά, ότι αυτό θα συμβεί. Νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε άνθρωπο που συνάντησα σε αυτή τη διαδρομή, γιατί έχω υπάρξει στη θέση αυτών των γονιών. Ξέρω πώς μοιάζει ο φόβος. Ξέρω την αγωνία.
Και έχω δει με τα μάτια μου κάτι που δύσκολα περιγράφεται με λόγια: μετά την εκπλήρωση μιας ευχής, πολλά παιδιά μοιάζουν να βρίσκουν ξανά δύναμη. Λένε: «Θα το παλέψω». Παίρνουν κουράγιο, μεγαλώνουν, προχωρούν στη ζωή τους και, πολλές φορές, επιστρέφουν για να βοηθήσουν κι εκείνα άλλα παιδιά.
Η ασθένεια, με τον χρόνο, μοιάζει με ένα σκοτεινό όνειρο που ξεθωριάζει. Η ευχή όμως μένει. Και φωτίζει για πάντα τη μνήμη.
Κύριε Manzo, ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους γονείς που δίνουν καθημερινά αυτήν τη μάχη δίπλα στα παιδιά τους;
Luciano Manzo: Να μη χάσουν ποτέ την ελπίδα. Να μην εγκαταλείψουν.
Ξέρω ότι υπάρχουν στιγμές που όλα μοιάζουν αβάσταχτα, όμως υπάρχει ακόμη αγάπη στον κόσμο, και υπάρχει φως, ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές μέρες. Μια ευχή δεν είναι απλώς μια όμορφη στιγμή. Μπορεί να γίνει κίνητρο. Μπορεί να δώσει σε ένα παιδί έναν λόγο να παλέψει λίγο ακόμη, να χαμογελάσει λίγο περισσότερο.
Και κάτι που ακούω πολύ συχνά από γονείς με συγκινεί βαθιά: οι θεραπείες, τα νοσοκομεία, οι δύσκολες μέρες με τον χρόνο ξεθωριάζουν. Όμως η στιγμή που ένα παιδί βλέπει την πιο μεγάλη του ευχή να πραγματοποιείται, αυτή μένει ζωντανή για πάντα.
Αν έπρεπε να περιγράψετε το Make-A-Wish με τρεις λέξεις;
Linda Pauling: Ελπίδα. Δύναμη. Χαρά. Να μην πάψεις ποτέ να ελπίζεις, να βρίσκεις δύναμη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, γιατί κάποια μέρα η χαρά θα επιστρέψει.
Και ποια είναι η δική σας ευχή;
Luciano Manzo: Η μεγαλύτερη ευχή μου είναι κάποια μέρα να μη χρειάζεται πια να πραγματοποιούμε ευχές. Να μεγαλώνουν όλα τα παιδιά υγιή. Είμαστε, με έναν τρόπο, προετοιμασμένοι για την ασθένεια στους ενήλικες, τη θεωρούμε μέρος της ζωής. Κανείς όμως δεν είναι ποτέ προετοιμασμένος να δει το παιδί του να υποφέρει.
Γι’ αυτό και εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απαλύνουμε τον πόνο αυτών των οικογενειών και να χαρίζουμε στα παιδιά στιγμές που μοιάζουν, έστω για λίγο, φυσιολογικές. Στιγμές χαράς. Στιγμές παιδικότητας. Στιγμές ζωής.
Κάπου, αυτή ακριβώς τη στιγμή, ένα παιδί που παλεύει με κάτι πολύ μεγαλύτερο από την ηλικία του, κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται. Να γίνει αστροναύτης. Να γνωρίσει τον αγαπημένο του ήρωα. Να ταξιδέψει. Να γελάσει ξανά. Να νιώσει –έστω για λίγο– ξανά παιδί. Και πίσω από εκείνη τη στιγμή, υπάρχουν άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο να αποδεικνύουν κάτι βαθιά ανθρώπινο: πως η ελπίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.
Make-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος)
Facebook: Make-A-Wish Greece (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος)
Instagram: @makeawish.greece
Διαβάστε αυτό και πολλά ακόμα άρθρα στο νέο, καλοκαιρινό τεύχος του BOOM που μπορείτε να διαβάσετε online πατώντας στο εξώφυλλο!
