Διάβασα κάπου ένα post που με «ισοπέδωσε», όπως λέει και μια φίλη μου. Το post περίπου έλεγε: «Αν ποτέ πάθω κάτι, άνοιξε το κινητό μου και δες τις φωτογραφίες. Δες πως για εμένα ήσουν το κέντρο του κόσμου μου. Το αστέρι μου. Ο θησαυρός μου. Δες πως από την ημέρα που σε κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου, η γη για εμένα γυρίζει γύρω από εσένα και προσπαθώ με τον τρόπο αυτό να μη χάσω ούτε μια στιγμή σου».
Έκανα ένα βήμα πίσω. Στα κινητά μας, πράγματι, είναι συμπυκνωμένη η ζωή μας όλη. Ή περίπου όλη. Η ζωή από τότε που γίναμε μαμάδες.
Άραγε να υπήρχε ζωή πριν; αναρωτιέμαι.
Δεν μπορεί, κάτι θα είχαμε ζήσει ως singles, ερωτευμένες, φοιτήτριες, νεαρές εργαζόμενες, φίλες, κόρες. Μα δεν μπορεί, κάτι θα κάναμε, αλλά πού πήγε όλη μας η ζωή πριν από τη μητρότητα;
Η ερώτηση είναι σύνθετη και ίσως δεν έχει και τόσο νόημα τελικά να απαντηθεί, γιατί το πριν και το μετά περιγράφει, θα έλεγε κανείς, δύο διαφορετικούς ανθρώπους.
Δύο διαφορετικά σώματα.
Δύο διαφορετικές καρδιές.
Δύο διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις.
Ένα σώμα που μέσα του χτύπησε μια άλλη καρδιά, πώς μπορεί να είναι άραγε ίδιο με εκείνο το σώμα που ήταν πριν; Δεν μπορεί, αυτό είναι το μόνο βέβαιο.
Γι’ αυτό και η Μυρτώ, η φοιτήτρια Επικοινωνίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο είναι μια άλλη κοπέλα από τη Μυρτώ, τη μαμά του Οδυσσέα, της Ιριάνας και της Άριας. Ναι, έχουν πολλά κοινά. Κοινές βάσεις, κοινό ηθικό κώδικα, κοινή αφετηρία. Όλα τα άλλα όμως, είναι διαφορετικά.
Η μαμά, ξέρετε, είναι ένα πλάσμα μαγικό.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου, ενστικτωδώς και χωρίς επιστημονική εξήγηση, αποκτά μια τεράστια καρδιά. Μια καρδιά που ξαφνικά φιλοξενεί το παιδί της αλλά και τα παιδιά όλου του κόσμου. Το μυαλό της τρέχει με αστρικές ταχύτητες για να σκεφτεί/να προβλέψει/να οργανώσει/να προλάβει/να φέρει εις πέρας/να φροντίσει/να αγαπήσει.
Και εκεί θα ήθελα να οδηγήσω τις σκέψεις μας με αυτό το κείμενο. Αν αυτό το καλοκαίρι σάς βρίσκει ευτυχισμένες (κουρασμένες, ναι, το ξέρω), γεμάτες και κυρίως, υγιείς με υγιή παιδιά –κάτι που το εύχομαι όσο τίποτα στον κόσμο–, σκέφτομαι πως είναι μια υπέροχη συγκυρία, αυτούς τους ανέμελους μήνες να κάνετε μαζί με τα παιδιά σας όμορφες πράξεις αγάπης.
Δεν θα σας πω τι και πώς. Αυτό το ξέρετε καλύτερα από εμένα και η καθεμία μας ξέρει καλά πώς μπορεί να βοηθήσει. Τη γειτόνισσά της, τη φίλη της, μια ΜΚΟ που εμπιστεύεται, μια άγνωστη στον δρόμο, την κυρία που καθαρίζει το δωμάτιο στο ξενοδοχείο των διακοπών. Αυτό που δεν έχουμε όλο τον χειμώνα είναι ο χρόνος. Τώρα όμως, ο χρόνος είναι εδώ και είναι σύμμαχός μας. Σύμμαχος για να κάνουμε «καλές» πράξεις μαζί με τα παιδιά μας, ανοίγοντάς τους τον δρόμο της αγάπης, σύμμαχός μας για τις κουβέντες που κουκουλώθηκαν κατά τη σχολική χρονιά, σύμμαχός μας για ατέλειωτες αγκαλιές και ουσιαστικό χρόνο με τα παιδιά μας.
Προσωπικά, αυτό το τεύχος του ΒΟΟΜ με βρίσκει σε ένα πολύ κομβικό σημείο της δικής μου πορείας ως μητέρας. Ο γιος μου, ο Οδυσσέας μου, φέτος αποφοιτά από το δημοτικό και μπορεί να θεωρούσα πως αυτή η στιγμή θα είναι ένα ακόμα σπουδαίο milestone, όμως τελικά είναι πολύ περισσότερα. Είναι ο χρόνος που περνά, είναι ο χρόνος που χάθηκε κάποιες φορές και ο χρόνος που τον ρουφήξαμε και τον αξιοποιήσαμε κάποιες άλλες. Είναι τα όνειρά μου, τα όνειρά του, το μέλλον που πλέον γίνεται παρόν και ένα μωρό που γίνεται αγόρι και –δυστυχώς/ευτυχώς, διαλέξτε εσείς το επίρρημα– φεύγει από την αγκαλιά της μαμάς.
Γιατί τα μοιράζομαι όλα αυτά; Γιατί ξέρω καλά πως όλες μας περπατάμε στον ίδιο δρόμο. Με τις ίδιες δύσκολες ανηφόρες που φέρνουν μαθήματα ζωής, τις ίδιες πράσινες πεδιάδες που κάνουν τις καρδιές μας να αγαλλιάζουν και τις ίδιες –επικίνδυνες– κατηφόρες που συχνά μας τρομοκρατούν, αλλά τελικά οδηγούν σε ποτάμια ευτυχίας. Στο ΒΟΟΜ, ένα πράγμα προσπαθούμε να κάνουμε. Να είμαστε «εδώ» για εσάς. Να συζητάμε, να νοιαζόμαστε, να μοιραζόμαστε. Και το καλοκαιρινό μας τεύχος είναι ένα ακόμα κομμάτι του παζλ μας. Ένα παζλ που φτιάχνουμε μαζί σας κάθε μέρα, στο site μας, στα social μας, όταν σας συναντάμε από κοντά σε κάθε BOOM VILLAGE. Σας ευχαριστώ που είστε ενεργές, που μας προτείνετε πράγματα, μας λέτε τις σκέψεις σας και μας βοηθάτε να εξελισσόμαστε μέσα από την ουσιαστική αυτή αλληλεπίδραση που έχουμε.
Σας εύχομαι να ζήσετε με τα παιδιά σας το πιο όμορφο καλοκαίρι της μέχρι τώρα ζωής σας και σας αφήνω με κάποια στοιχεία ευγνωμοσύνης που εμένα με επηρέασαν πολύ και έκαναν τη σημερινή ημέρα αλλά και τις επόμενες να μοιάζουν απόλυτα μαγικές.
174.000 άνθρωποι δεν ξύπνησαν σήμερα.
55 εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν σήμερα να ανακαλέσουν τις δικές τους αναμνήσεις.
771.000 ενήλικες δεν μπορούν να διαβάσουν ή να γράψουν.
2,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ ίντερνετ.
6,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν μπει ποτέ σε αεροπλάνο.
Αυτό που εμείς λέμε «ένα καλοκαίρι ακόμα», για κάποιους θα ήταν το απόλυτο θαύμα.
Και είναι!
Καλό καλοκαίρι σε όλους!
Με όλη μου την αγάπη,
Μυρτώ
Διαβάστε αυτό και πολλά ακόμα άρθρα στο νέο, καλοκαιρινό τεύχος του BOOM που μπορείτε να διαβάσετε online πατώντας στο εξώφυλλο!
