Parenthood

Η φετινή άνοιξη μας βρίσκει πιο κουρασμένους κι αγανακτισμένους από ποτέ. Έχει ήδη περάσει ένας χρόνος από το ξέσπασμα της πανδημίας, και είναι λογικό αυτή η κατάσταση να μας επηρεάζει ψυχολογικά.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά το πρώτο lockdown, τον Μάρτιο του 2020, είμαστε όλοι πολύ διαφορετικοί.

Πότε κράτησες το θετικό τεστ εγκυμοσύνης, πότε πήρες αγκαλιά εκείνο μικροσκοπικό πλασματάκι στα χέρια σου και πότε έφτασε στην ηλικία των τεσσάρων. 4 ολόκληρα χρόνια μαζί, έχετε ζήσει μοναδικές στιγμές, εύκολες και δύσκολες, πρωτόγνωρες και ιδι

Όταν κάποτε στις ΗΠΑ, δύο γονείς κατέφυγαν στο Δικαστήριο για τη ρύθμιση της επιμέλειας του μικρού τους γιου και στάθηκαν μπροστά στο δικαστή, εκείνος τους κοίταξε και ρώτησε κάθε έναν ξεχωριστά αν αγαπά το παιδί του. Η ερώτηση ήταν ρητορική.

Θα μπορούσε να είναι σκηνή από αμερικανική ταινία, όπου συμμορίες επιτίθενται σε ανυπεράσπιστους περαστικούς, αλλά είναι ένα αληθινό γεγονός που εκτυλίχθηκε σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μας.

Στα αναρίθμητα άγχη που συνοδεύουν τον ρόλο των γονιών έχει προστεθεί, δεκαετίες τώρα, ο φόβος για την έκθεση των παιδιών τους στο -κατά πολλούς- «επικίνδυνο» και γεμάτο παγίδες σύμπαν των media.

Ακόμα και τα πιο «βολικά» μωρά είναι νυχτοπούλια κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους: Ιδιαίτερα τις πρώτες εβδομάδες, ξυπνούν κάθε τρεις ώρες ή και συχνότερα, για τον απλούστατο λόγο ότι πεινούν.

Η κίνηση στους δρόμους κατά τις ώρες αιχμής, τα κοινά breaks για φαγητό και τα meetings για brainstorming γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι ανήκουν στο παρελθόν.