Κανείς δεν σε προετοιμάζει για αυτό. Ή, και να το κάνει, πριν γίνεις μητέρα είναι ανθρωπίνως αδύνατο να το αντιληφθείς. Κανείς δεν μπορεί να σου πει –και να το νιώσεις στην καρδιά σου– τι θα πει να πονάει το ίδιο σου το παιδί.
Επέλεξα το ρήμα «πονάει» αν και δεν εννοώ μόνο τον σωματικό πόνο. Αναφέρομαι φυσικά και στον ψυχικό. Και όταν το παιδί σου πονάει, τότε εσύ παραλύεις. Παραλύεις εσωτερικά, γιατί προς τα έξω, προς εκείνο, στέκεσαι βράχος ακλόνητος.
Η πιο δύσκολη στιγμή της μητρότητας δεν είναι η αϋπνία ούτε η κούραση που σε βρίσκει όρθια με καφέ στο χέρι και μάτια μισόκλειστα, έτοιμη να λιποθυμήσεις. Δεν είναι οι φόβοι για το αύριο ή οι αμέτρητες ευθύνες που πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο μέρα με τη μέρα. Είναι εκείνη η στιγμή που το παιδί σου πονάει κι εσύ στέκεσαι δίπλα του ανήμπορη να κάνεις το παραμικρό.
Είναι το βλέμμα του όταν σε ψάχνει. Όχι για να του δώσεις απαντήσεις, αλλά για να νιώσει ασφάλεια. Για ένα «είμαι εδώ». Είναι τα μικρά του χέρια που σφίγγουν τα δικά σου, σαν να σου ζητούν να κάνεις αυτό που πάντα έκανες, να το προστατεύσεις. Κι εσύ θα το έκανες, χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα άλλαζες θέσεις. Θα πονούσες αντί για εκείνο. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν μπορείς. Γιατί μπορεί να είσαι σούπερ μαμά, όμως δεν έχεις τις δυνάμεις να πάρεις τον πόνο μακριά του.
Και παραλύεις.
Κλείνεις τα μάτια και ακουμπάς στο κεφαλάκι του. Ψιθυρίζεις λόγια αγάπης, το σφίγγεις στην αγκαλιά σου, του μιλάς ξανά και ξανά, σκουπίζεις τα δάκρυα που τρέχουν από τα ματάκια του και παραδίνεσαι ακούγοντας τον ρυθμό της αναπνοής του, που δεν είναι αυτός ο ήρεμος ρυθμός που είχες συνηθίσει.
Τότε, ξαφνικά, συμβαίνει το θαύμα.
Το μικρό σου πλάσμα, η καρδιά σου, που ζει έξω από το σώμα σου, σταθεροποιεί για λίγο τον ρυθμό της αναπνοής του και παίρνει μια ανάσα.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η μητρότητα δεν είναι παντοδυναμία. Δεν είναι σούπερ δυνάμεις.
Είναι η παρουσία.
Είναι να είσαι «εκεί». Να είσαι εκεί όταν πονάει. Γιατί θα έρθει και αυτή η στιγμή αναπόφευκτα και εύχομαι για όλα τα παιδάκια μας να την περάσουν ελαφριά και ήπια.
Μητρότητα είναι να είσαι «εκεί», να πιάνεις τα χεράκια του, να του ψιθυρίζεις λόγια αγάπης, να χαϊδεύεις τα μαλλάκια του, να του λες ιστορίες για να ξεχαστεί, παραμύθια, να χαμογελάς αδιάκοπα ενώ μέσα σου υποφέρεις. Είναι να δείχνεις δύναμη, όχι γιατί δεν φοβάσαι, αλλά το αντίθετο. Επειδή φοβάσαι αλλά επιλέγεις να μείνεις εκεί. Να παλέψετε μαζί.
Όταν πονάει το παιδί σου, ο χρόνος αλλάζει μορφή. Τα λεπτά γίνονται βαριά, οι ώρες απλώνονται και οι αναμνήσεις γράφονται με σκληρό μαρκαδόρο. Για εκείνο, τα καλά νέα είναι πως έχει τις άμυνες και το μαγικό μυαλό να προχωρήσει μπροστά. Για εσένα όμως, μία ακόμα μαχαιριά θα έχει σκίσει την καρδιά σου. Κάθεσαι κοντά του και μετράς. Λεπτά, ανάσες, φιλάκια στο μέτωπο, «μαμά, μη φύγεις», «μαμά, σε παρακαλώ, κοιμήσου μαζί μου».
Κι αν ξεκίνησα το άρθρο αυτό λέγοντας ή υπονοώντας πως αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της μητρότητας, θα το κλείσω λέγοντας πως ταυτόχρονα είναι και η πιο δυνατή. Γιατί είσαι «εκεί» και, ναι, δεν μπορείς να εξαφανίσεις τον πόνο, αλλά μπορείς να είσαι δίπλα του για να τον μοιραστείτε. Όταν όλα γύρω του μοιάζουν τρομακτικά, εσύ είσαι το καταφύγιο. Όταν όλα γύρω του μοιάζουν δύσκολα, εσύ είσαι η σανίδα σωτηρίας. Όταν όλα γύρω του μοιάζουν διαφορετικά, εσύ θα επαναφέρεις σταδιακά την κανονικότητα.
Γιατί, περνώντας τα χρόνια, το παιδί σου μπορεί να μη θυμάται τον πόνο. Θα θυμάται όμως πως ό,τι του συνέβη, το περάσατε μαζί.
ΥΓ: Έγραψα το άρθρο αυτό με αφορμή το σπάσιμο του ποδιού της Ιριάνας λίγο μετά την Πρωτοχρονιά. Δεν θα αναλύσω καθόλου το σπάσιμο, γιατί το θεωρώ ασέβεια προς το σύμπαν, όμως, ακόμα και σε αυτήν τη μικρή αναποδιά, θα σας πω ότι, τα πρώτα πέντε 24ωρα που το παιδί μου σπάραζε από τους πόνους, ένιωσα πλήρως αβοήθητη και αδύναμη, ειδικά όταν άκουγα αυτό το σπαρακτικό «μαμά, σε παρακαλώ, βοήθησέ με, πονάω». Ένα βράδυ όμως έσφιξα τα δόντια και είπα «ως εδώ». Πάμε μαζί. Και μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, με την Ιριάνα, πάμε το σπάσιμο «μαζί». Μαζί στο σχολείο, μαζί στο μπάνιο, μαζί και στις βραδινές αγκαλίτσες, που της είναι πλέον πιο αναγκαίες.
Κορίτσια, θυμηθείτε, η πιο απαιτητική στιγμή της μητρότητας είναι όταν πονάει το παιδί μας, όμως και για αυτό έχουμε τα «όπλα» μας. Την παρουσία μας. Τίποτα άλλο δεν έχουν ανάγκη. Εμάς θέλουν.
Κλείνοντας, νιώθω την ανάγκη να σας πω ότι, αφού περάσει ο τυφώνας, έχετε κάθε δικαίωμα ή, καλύτερα, θα πω υποχρέωση να κλάψετε, να ξεσπάσετε, να βγάλετε από μέσα σας το βάρος, να καταρρεύσετε και τελικά να κάνετε restart.
Διαβάστε ολόκληρο το νέο τεύχος του BOOM πατώντας στο εξώφυλλο!
