mommies

Μια μέρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών, η φίλη μου η Τζωρτζίνα μου έκανε share αυτό: «Όταν συνειδητοποιείς πως το “τελείωσα 4 χρόνια πανεπιστήμιο χωρίς ChatGPT” είναι το νέο “εμείς για να πάμε σχολείο περπατούσαμε 5 χιλιόμετρα στο χιόνι”».

Γράφω και σβήνω μανιωδώς την εισαγωγή αυτής της συνέντευξης. Αναρωτιέμαι ποια λόγια είναι κατάλληλα ή έστω ικανά να περιγράψουν την ιστορία μιας μάνας, της Ματίνας, που έχασε το ένα της παιδί από καρκίνο. Μιας μάνας που έχασε το παιδί της.

Τη συμβουλή σίγουρα θα την έχουμε εμπεδώσει μέχρι τώρα, ιδιαίτερα οι πιο ενοχικές από εμάς: «Μην κοιτάτε την οθόνη του κινητού σας όταν είστε με το παιδί. Δώστε του την αμέριστη προσοχή σας».

«Συνάντησα» την Εύη στο Instagram. Ξεκινήσαμε να μιλάμε για ένα άλλο θέμα, όμως γρήγορα κατάλαβα πως αυτή η υπέροχη νέα μαμά είχε και κάτι άλλο να μου πει. Τη ρώτησα ευθέως. Και μου είπε. Η ιστορία που ακολουθεί είναι η ιστορία της.