Ξέρατε ότι υπάρχουν ορισμένες «απαγορευμένες φράσεις» εντός ορίων παιδικής χαράς; Ναι, καλά ακούσατε, υπάρχουν συγκεκριμένες εκφράσεις, που όταν ακούγονται σε μια παιδική χαρά ένα χαλαρό απόγευμα, προκαλούν κλάμα, θυμό, αντίδραση και γενικά ένα ξέσπασμα. Όσοι είστε γονείς μικρών παιδιών σίγουρα γνωρίζετε πως το νόημα αυτών των «απαγορευμένων εκφράσεων» συνοψίζεται στην εξής παραδοχή: κανένα παιδί δεν θέλει να ακούσει πως πρέπει να φύγει από την παιδική χαρά.
Υπάρχει βέβαια εξήγηση για αυτή την τόσο συνηθισμένη σκηνή. Για ένα μικρό παιδί η αποχώρηση δεν είναι τόσο απλή όσο μοιάζει. Το να σταματήσει ένα παιδί κάτι που απολαμβάνει και να περάσει σε κάτι άλλο, του προκαλεί απογοήτευση την οποία δεν έχει πάντα την ικανότητα να διαχειριστεί αποτελεσματικά. Αν είναι κουρασμένο ή πεινασμένο, τότε η μετάβαση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη.
Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε η αποχώρηση να μην προκαλεί δράματα;
#1.Προειδοποιούμε εγκαίρως: Αντί για ένα ξαφνικό «φεύγουμε τώρα», δίνουμε χρόνο στο παιδί να προετοιμαστεί: Μπορούμε να πούμε «Σε λίγο πρέπει να φύγουμε, έχεις όμως λίγο χρόνο ακόμα για παιχνίδι» και λίγο αργότερα «Έχεις ακόμη δύο λεπτά».
#2.Δίνουμε μια μικρή επιλογή: Όταν πλησιάζει η ώρα για αποχώρηση ζητάμε από το παιδί να διαλέξουν εκείνο μια τελευταία δραστηριότητα: «Θες άλλη μία τσουλήθρα ή άλλη μία κούνια;». Έτσι, το παιδί συμμετέχει στην αποχώρηση αντί να αισθάνεται ότι του την επιβάλλουν απότομα.
#3.Φτιάχνουμε ένα μικρό τελετουργικό αποχώρησης: Φτιάξτε μια παιχνιδιάρικη ρουτίνα που επαναλαμβάνεται: για παράδειγμα, τελευταία κούνια και μετά χαιρετισμός. «Γεια, παιδική χαρά, τα λέμε την επόμενη φορά!» Τα παιδιά αγαπούν να δίνουν ζωή σε πράγματα και καταστάσεις, ένας χαιρετισμός στην παιδική χαρά νιώθει πως είναι σαν αποχαιρετισμός σε έναν φίλο.
#4.Αναγνωρίζουμε το συναίσθημά του: Ένα απλό «Ξέρω ότι λυπάσαι γιατί εδώ περνάς τέλεια. Τώρα όμως είναι ώρα να φύγουμε» είναι παρηγορητικό. Αυτό δείχνει ότι κατανοούμε την απογοήτευσή του. Δεν σημαίνει όμως ότι αλλάζουμε γνώμη.
#5.Μικρές επιλογές, μεγάλη διαφορά: «Θες να φύγουμε περπατώντας σαν δεινόσαυροι ή σαν ρομπότ;» ή «Να καθίσεις στο καροτσάκι ή να φύγουμε χέρι-χέρι;». Το να δίνεις στο παιδί μικρές επιλογές το βοηθά να αισθάνεται ότι έχει έναν βαθμό ελέγχου και αυτό μπορεί να μειώσει τις συγκρούσεις γύρω από την αποχώρηση.
Από την πολύ μικρή ηλικία, τα παιδιά μαθαίνουν πως τα ωραία τελειώνουν όμως μπορεί να ακολουθούν άλλα εξίσου ευχάριστα. Η παιδική χαρά θα τελειώσει, το ίδιο και το πάρτι, το παιχνίδι, η επίσκεψη στη γιαγιά. Σίγουρα στην αρχή, καμιά ώρα δεν θα είναι η κατάλληλη για αποχώρηση, όμως κάθε φορά που το παιδί ξέρει τι να περιμένει, ακούει ένα σταθερό «σε καταλαβαίνω» και βλέπει ότι το όριο παραμένει εκεί, η επόμενη μετάβαση γίνεται λίγο πιο γνώριμη και με λιγότερα δάκρυα στα ματάκια.
