Family

Όταν έτυχε πρόσφατα να περάσω μπροστά από το σχολείο του οκτάχρονου γιου μου την ώρα του διαλείμματος, στάθηκα πίσω από τα κάγκελα αναζητώντας τον ανάμεσα στα παιδιά που έτρεχαν και έπαιζαν.

Ακούγεται λίγο βλάσφημο για την αδιαπραγμάτευτη μητρική αγάπη, αλλά η προσωπική εμπειρία μου από την άδεια μητρότητας, ή τουλάχιστον από τις πρώτες εβδομάδες της, ήταν κάπως σαν να βουτάω σε μια άδεια πισίνα.

Πόσο απερίγραπτα δύσκολη είναι η εμπειρία της μητρότητας. Πόση αγωνία, πόσο φόβο, πόσα διλήμματα, πόσες τύψεις, πόσες ματαιώσεις φέρνει!

Μπορεί να έχουν περάσει μόλις επτά χρόνια από τότε που ο γιος μου ήταν μωρό, αλλά η μητρότητα είναι τόσο γεμάτη σε εμπειρίες που, παρόλο που τα χρόνια τελικά περνούν γρήγορα, όταν το παιδί μας μεγαλώνει κάπως, με όλα αυτά που έχουν προηγηθεί, η

Όταν ο γιος μου έκλεισε τον πρώτο χρόνο της ζωής του, ήταν αληθινή απόλαυση. Μόλις που είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε μικρό ανθρωπάκι, που προσπαθούσε να παίξει και να επικοινωνήσει, ενώ παράλληλα διατηρούσε τα χαριτωμένα χαρακτηριστικά της βρεφικής ηλικίας.

Στην εποχή των γονιών μας, και ακόμα παλαιότερα, οι ρόλοι στην οικογένεια ήταν πολύ ξεκάθαροι. Σε κάποιες περιπτώσεις, υπερβολικά ξεκάθαροι.

Η καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης των μικρών μας είναι ανάμεσα

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε δύο σενάρια: να πάει ο γιος μου την επόμενη μέρα στο σχολείο χωρίς να έχει κάνει καμία από τις εργασίες του ή να του τάξω (για ακόμα μία φορά) γλύκισμα και, μετά από τόση ζάχαρη που θα έχει καταναλώσει για να βγάλει την τρίτη δημοτικού, να