Family

Η ταχύτητα με την οποία σκρολάρει ένας έφηβος στην οθόνη του iPhone του είναι εξίσου αστραπιαία με εκείνη με την οποία αλλάζουν οι γενιές σήμερα.

Θυμάμαι να γυρίζω τρέχοντας από το σχολείο για να προλάβω να δω το Καρουζέλ που είχε ήδη ξεκινήσει και στη συνέχεια να δω με την ηρεμία μου τη Λόρα και τη Μαίρη στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Θυμάμαι να συζητάω με τις φίλες μου για το πόσο μας εκνεύριζε η Μαρία Χοακίνα και για την κ.

Η κυρία Άννα, στερήθηκε όπως και πολλές άλλες γιαγιάδες τα εγγόνια της κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Της ζητήσαμε, λοιπόν, να γράψει ένα γράμμα στη μικρή εγγονούλα της και το παραθέτουμε αυτούσιο...

Από την πρώτη ημέρα που έκλεισαν τα σχολεία, ονειρευόμουν -ή έτσι νόμιζα- τη μέρα που θα ξυπνούσαμε και θα είχαμε κερδίσει τη ζωή μας πίσω.

Έχει κάνει εννιά ολόκληρα χρόνια παιδικό θέατρο και ξέρει πως«τα παιδιά είναι το πιο “αναρχικό” κοινό. Δεν σκέφτονται τι  πρέπει να πουν και τι όχι, εκφράζονται χωρίς φίλτρα, τα δείχνουν όλα. Γι’ αυτό ο μόνος τρόπος να τα κερδίσεις είναι η ειλικρίνεια».

Αγαπημένη μου φίλη,

4 μπαμπάδες, λίγο πριν αφήσουν τα παιδιά τους την πρώτη μέρα στο σχολείο, μοιράζονται μαζί μας back to school σκέψεις και αναμνήσεις.

Αν και δεν είμαστε πια σε καραντίνα, ο φόβος του COVID-19 θα μας ακολουθεί για καιρό, ακόμα και αν δεν επαληθευτεί το χειρότερο σενάριο μιας νέας έξαρσης.