Αν μέσα σε 5 μόλις λεπτά ακούτε ερωτήσεις όπως: «μαμά, πού είναι το μολύβι μου;» «μαμά, πού είναι το τετράδιο των μαθηματικών;», τότε σας καλωσορίζουμε στο club των «μαμάδων – ανιχνευτών απολεσθέντων αντικειμένων». Για ποιο λόγο όμως τα περισσότερα παιδιά κάνουν τόσο συχνά τέτοιες ερωτήσεις και κυρίως πώς μπορούμε να τους μάθουμε να βρίσκουν μόνα τους ό,τι αναζητούν;
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα ότι η μαμά ξέρει πάντα πού είναι τα πράγματά τους. Είναι πιο εύκολο και γρήγορο να ρωτήσουν εκείνη λοιπόν παρά να ψάξουν μόνα τους. Επίσης, τα παιδιά δεν έχουν ακόμα αναπτύξει τη στρατηγική «σταμάτα και σκέψου πού το άφησες» και περιμένουν ότι εμείς θα κάνουμε αυτή τη δουλειά για εκείνα.
Τι μπορούμε να κάνουμε:
1.Πριν απαντήσουμε, κάνουμε κι εμείς ερωτήσεις: Αντί να δώσουμε έτοιμη την απάντηση, «το μολύβι σου είναι πάνω στο γραφείο» για παράδειγμα, ας κάνουμε ερωτήσεις που θα κινητοποιήσουν το ίδιο το παιδί να σκεφτεί τρόπους να βρει αυτό που ψάχνει, όπως: «Πού το είχες χρησιμοποιήσει τελευταία;» ή «Πού το αφήνεις συνήθως;».
2.Ο κανόνας του «ψάξε μόνος σου για 1 λεπτό»: Δίνουμε έναν μικρό, συγκεκριμένο χρόνο για να ψάξει μόνο του πριν παρέμβουμε. Επίσης, μπορείτε να πούμε στο παιδί ότι αν δεν το βρει, είμαστε εκεί για να ψάξουμε παρέα. Συχνά βέβαια, βρίσκει μέσα σε δευτερόλεπτα αυτό που ψάχνει.
3.Κάθε πράγμα χρειάζεται το «σπίτι» του: Η αναζήτηση γίνεται πιο εύκολη αν κάθε πράγμα έχει μια σταθερή θέση. Μολύβια και γόμες σε ένα κουτί, μαρκαδόροι και μπογιές στο συρτάρι, τετράδια στην τσάντα, παπούτσια στην είσοδο. Όσο πιο σταθερές είναι αυτές οι θέσεις, τόσο πιο εύκολα βρίσκει ό,τι ψάχνει.
Είναι σημαντικό να ξέρουμε ότι ένα παιδί δεν θα μάθει αυτή τη διαδικασία από τη μια μέρα στην άλλη, και κάποιες ώρες θα είναι ακόμα χαοτικές. Αλλά με υπομονή και συνέπεια, θα καταλάβει ότι μπορεί να βασιστεί στον εαυτό του κι εμείς θα γλιτώσουμε αρκετές… αποστολές διάσωσης!
