Βλέπω από προχθές τις εικόνες από τη Βενεζουέλα και με έχει πιάσει η καρδιά μου. Μια μάνα λιποθυμάει την ώρα που ανασύρουν το αγοράκι της νεκρό από τα συντρίμμια. Ποιος αξίζει τέτοια μοίρα; Τι πήγε πάλι τόσο λάθος στον πλανήτη μας και συνάνθρωποί μας βιώνουν το απόλυτο δράμα;
Όσο και αν έχουμε εκτεθεί όλοι μας σε χιλιάδες δραματικές ειδήσεις, είναι κάθε φορά σχεδόν αδύνατο να πιστέψεις, να αφομοιώσεις, να κοιμηθείς χωρίς να κλαις κρυφά κάτω από το σεντόνι για εκείνη τη μάνα που δεν γνωρίζεις. Για εκείνη τη μάνα που είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, όμως την πονάς σαν να ήταν η αδερφή σου. Ποια μοίρα άραγε επέλεξε, σκέφτεσαι, εκείνη και όχι εσένα; Απάντηση δεν υπάρχει.
Μόνο σιωπή και σεβασμός.
Δεν ξέρω αν επηρεάστηκα ακόμα περισσότερο επειδή την ίδια εκείνη ώρα ήμουν μακριά από τα παιδιά μου. Ήμουν στο Τόκιο και βίωνα -σε απόλυτα ασφαλές περιβάλλον- δύο μεγάλους σεισμούς. Ο ένας 6,6 Ρίχτερ και ο άλλος 5,9.
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι που δεν είχα ξανασκεφτεί ποτέ ως σήμερα.
Κάτι που δεν αφορά την τραγωδία αυτή καθαυτή, αλλά αφορά εμάς, τους γονείς, που κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για την ευτυχία και την ασφάλεια των παιδιών μας και ο καθένας, με τα δικά του μέσα και στα δικά του μέτρα, κανονίζει ένα ταξίδι με τα παιδιά του.
Σκέφτηκα ξαφνικά τους τουρίστες γονείς της Βενεζουέλας. Σκέφτηκα ότι κάτω από τα συντρίμμια θα βρίσκονται ενδεχομένως και οικογένειες που ήταν στο Καράκας για τουρισμό.
Και τότε συνειδητοποίησα αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας με αυτό το κείμενο.
Ότι, ως γονείς, οφείλουμε να επιλέγουμε προορισμούς ΑΣΦΑΛΕΙΣ. Τι θα πει ασφαλής προορισμός; Για εμένα θα πει πολλά. Θα πει να υπάρχει στελεχωμένο νοσοκομείο, αεροδιακομιδή, ενεργός γιατρός (αυτά τα λέω για την Ελλάδα) και πηγαίνοντας σε ταξίδια στο εξωτερικό, οφείλουμε ως γονείς να βάλουμε στην εξίσωση πολλές ακόμα παραμέτρους.
Ασφάλεια θα πει μακριά από μεταδοτικές ασθένειες.
Ασφάλεια θα πει μακριά από επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα.
Ασφάλεια θα πει μακριά από πιθανώς επικίνδυνα ζώα.
Ασφάλεια θα πει μακριά από επικίνδυνα σπορ.
Μπορείς άραγε να προβλέψεις έναν σεισμό ή έναν τυφώνα; Σίγουρα όχι.
Μπορείς να βάλεις την οικογένειά σου σε γυάλα; Σίγουρα όχι.
Μπορείς όμως να επιλέξεις τον προορισμό σου.
Μπορείς να ενημερωθείς. Να επιλέξεις ενδεχομένως τη σωστή εποχή. Να ενημερωθείς για τις υπηρεσίες υγείας και τις υποδομές.
Μπορεί όλο αυτό το κείμενο να προκύπτει από το δικό μου τραύμα με την ιστορία της Ιριάνας, όταν στις Σπέτσες, στο δικό μου νησί, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να σώσω το παιδί μου κόντρα σε όλο το σύστημα που κατέρρεε μπροστά στα μάτια μου. Έκτοτε δεν έχω ξαναπάει ποτέ σε μικρό, απομακρυσμένο νησί με τα παιδιά μου, και, να σας πω την αλήθεια, δεν μου λείπει καθόλου. Από εκείνο το τραγικό για εμάς καλοκαίρι, όπου πηγαίνουμε, ψάχνω από πριν ένα τηλέφωνο τοπικού γιατρού και πάντα έχω έτοιμο ένα μικρό πλάνο για να φτάσουμε στο πιο κοντινό νοσοκομείο. Γρουσουζιά και bad vibes;
Μπορεί.
Όμως έχω πάθει και έχω μάθει.
Και με αφορμή την απόλυτη καταστροφή στη Βενεζουέλα και τα δεκάδες μηνύματα που λαμβάνω από όλες σας για τα ταξίδια που ετοιμάζετε με τις οικογένειές σας, θέλω να σας παρακαλέσω να βάλετε στην εξίσωση τον παράγοντα ΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Γιατί, όταν ταξιδεύεις με τα παιδιά σου, κυνηγάς κάτι πολύ πιο σημαντικό από τη δημιουργία μαγικών αναμνήσεων.
Κυνηγάς το να γυρίσετε όλοι μαζί σπίτι.
Και, για εμένα, αυτή είναι η πιο όμορφη ανάμνηση που μου χαρίζει απλόχερα ένα ταξίδι. Η στιγμή που βάζουμε το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού μας και, ταλαιπωρημένοι όπως είμαστε από το ταξίδι, αφήνουμε τα πράγματα στο πάτωμα και μπαίνουμε πάλι στη ρουτίνα της οικογένειάς μας.
Με αγάπη,
Μυρτώ
