Child

Είμαστε στο πάρκο με το παιδί μας, όταν αρχίζει να πετάει παιχνίδια σε άλλα παιδιά και να τα σπρώχνει. Ίσως δεν αντισταθούμε στον πειρασμό να του βάλουμε τις φωνές, αλλά ξέρουμε ήδη ότι ένα ξέσπασμα με φωνές είναι λάθος.

Ακόμα κι αν δεν το έχετε διαβάσει, σίγουρα κάπου θα έχει πάρει το μάτι σας το βιβλίο «Γιατί οι Δανοί μεγαλώνουν τα πιο ευτυχισμένα παιδιά στον κόσμο» (ε

Συνήθως η ρουτίνα ύπνου ενός παιδιού περιλαμβάνει μπανάκι, λίγη τηλεόραση ή παραμύθι, ίσως και ένα γλυκό παράπονο για λίγο ακόμα screen time, και φυσικά πολλές πολλές αγκαλίτσες.

Ανάμεσα στις λέξεις που χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια για να περιγράψουν παιδιά με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά είναι και η ορχιδέα.

Το θέμα δεν είναι αν ένα παιδί θα αρχίσει να ξεστομίζει «κακές λέξεις», αλλά το πότε. Αυτό θα καθορίσει και το πώς θα το αντιμετωπίσουμε - όπως φυσικά και η διάθεση με την οποία το έκανε αφού, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες, συνήθως δεν βρίζουν από θυμό αλλά για διάφορους άλλους λόγους.

Η λέξη «αυτισμός» είναι μία από εκείνες τις λέξεις που δεν λέμε. Δεν τη λέμε εμείς οι γονείς, δεν τη λένε οι δάσκαλοι, δεν τη μοιραζόμαστε, φοβόμαστε να την πούμε ακόμα κι αν ο ήχος της αντηχήσει μόνο μέσα στο μυαλό μας.

Τη στιγμή που η πόρτα του σπιτιού ανοίγει και το -κουρασμένο ας το παραδεχτούμε- παιδάκι σας μπαίνει και πάλι στο σπίτι του, το μυαλουδάκι του κάνει μερικές υπέροχες χημικές εκρήξεις!

«Έχεις ένα δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια, πώς είναι δυνατόν να μη βρίσκεις κάτι να κάνεις;».