Family

«Βρε Μυρτώ» μου έγραψε χθες το βράδυ μια κοπέλα στο Instagram «είμαι μαμά μόλις 15 ημέρες τώρα και για ένα πράγμα απορώ. Γιατί κανείς δεν μιλάει για την αληθινή πλευρά της μητρότητας; Τα έχω παίξει, κλαίω πολύ, είμαι κουρασμένη, πολύ, και νιώθω μόνη μου.

Η μητρότητα είναι ένας ούτως ή άλλως απαιτητικός ρόλος, ωστόσο οι προσδοκίες που καλλιεργούμε οι σημερινές μαμάδες απέναντι στον εαυτό μας είναι όχι απλώς υπέρμετρες αλλά συχνά και αντιφατικές μεταξύ τους.

Λέει μόνο αλήθειες, έχει φανατικό κοινό στα social media, ενώ δεν βάζει τίποτα πάνω από την οικογένειά της.

Στο παρελθόν, όταν έβλεπα ήδη από τις αρχές Νοεμβρίου πολύχρωμα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν μέσα από τζαμαρίες σπιτιών, μεταμορφωνόμουν στον «Σκρουτζ» του Καρόλου Ντίκενς, που μισούσε τα Χριστούγεννα, καταφεύγοντας σε μια εσωτερική γκρίνια: «Από τώρα στόλισαν;». Από τότε που έγινα μητέρα ό

«Stay-at-home moms», μαμάδες που δεν εργάζονται, μαμάδες που είναι στο σπίτι, μαμάδες νοικοκυρές.

Μέχρι να γίνουμε γονείς, διαβάζουμε όλα αυτά τα άρθρα περί θετικής διαπαιδαγώγησης και οραματιζόμαστε τον μελλοντικό εαυτό μας ως μια μονίμως ψύχραιμη, χαμογελαστή μαμά, που αρκεί να ξεστομίσει τη «σωστή» ατάκα για να οδηγήσει τη συμπεριφορά του παιδιού της στην επιθυμητή κατεύθυ

Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά από μια κουραστική ημέρα και ανακαλύπτουμε ότι το σαλόνι μας έχει μεταμορφωθεί σε ναρκοπέδιο με τουβλάκια. Ζητάμε από το παιδί μας, ήρεμα, να τα μαζέψει. (Κάνει ότι) δεν μας ακούει. Του το ξαναζητάμε, με λίγο πιο ανεβασμένους τόνους αυτήν τη φορά.

«Ω, ρε φίλε!»: Αυτή η φράση δεν ακούστηκε από ένα εφηβάκι, αλλά από τον οκτάχρονο γιο μου – και σαν να μην έφτανε αυτό, μια μαμά που ήταν κοντά σχολίασε: «Και ο δικός μου το λέει αυτό».