Family

Όταν ο γιος μου έκλεισε τον πρώτο χρόνο της ζωής του, ήταν αληθινή απόλαυση. Μόλις που είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε μικρό ανθρωπάκι, που προσπαθούσε να παίξει και να επικοινωνήσει, ενώ παράλληλα διατηρούσε τα χαριτωμένα χαρακτηριστικά της βρεφικής ηλικίας.

Στην εποχή των γονιών μας, και ακόμα παλαιότερα, οι ρόλοι στην οικογένεια ήταν πολύ ξεκάθαροι. Σε κάποιες περιπτώσεις, υπερβολικά ξεκάθαροι.

Η καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης των μικρών μας είναι ανάμεσα

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε δύο σενάρια: να πάει ο γιος μου την επόμενη μέρα στο σχολείο χωρίς να έχει κάνει καμία από τις εργασίες του ή να του τάξω (για ακόμα μία φορά) γλύκισμα και, μετά από τόση ζάχαρη που θα έχει καταναλώσει για να βγάλει την τρίτη δημοτικού, να

Ήταν πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, λίγο προτού γεννήσω, που μετακομίσαμε σε καινούριο σπίτι και καινούρια περιοχή, καθώς το παλιό δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις νέες οικογενειακές ανάγκες.

Όταν ρώτησα τον Φίλιππο τι θα ήθελε να ντυθεί φέτος στις Απόκριες και μου απάντησε ένα συγκεκριμένο φρούτο, σχολίασα αυθόρμητα μπροστά του ότι «αυτή η στολή είναι για μωρά» προτού το μετανιώσω, αμέσως μετά, καθώς συνειδητοποίησα ότι δε

Τσουλάει σαν βολίδα προς το μέρος μου πάνω στο αυτοκινητάκι του. Σχεδόν νομίζω ότι θα περάσει πάνω από τα πόδια μου, μέσα στον ενθουσιασμό του παιχνιδιού.

Από τη μία υπάρχουν τα σχετικά ακίνδυνα και σίγουρα καλοπροαίρετα little, white lies, που λέμε όλοι οι γονείς, όπως δεν θα πονέσει το εμβόλιο, είναι κλειστό τώρα το κατάστημα παιχνιδιών κλπ, από την άλλη τα ψέματα, σκέτο, που διδάσκουμ