Μυρτώ Κάζη

Είμαι τόσο μα τόσο χαρούμενη που είμαι μέρος αυτής της καμπάνιας! 

Πόσες φορές ξεστόμισα αυτή τη φράση. Ξανά και ξανά.  "Δουλεύω για να τα έχεις όλα" "Δουλεύω για να μπορείς να πάρεις όσα παιχνίδια θέλεις" "Δουλεύω για να μπορούμε να αγοράζουμε ό,τι θέλουμε"

Εδώ και μερικούς μήνες έχει γεμίσει το σπίτι μας με λούτρινα ζωάκια από όλο το ζωικό βασίλειο. Από στρουθοκάμηλο και τίγρη μέχρι παπαγάλο και κάθε είδους χιμπατζή, τα κρεβάτια των παιδιών μου πλέον ασφυκτιούν.

Όταν έμεινα έγκυος στον Οδυσσέα, το ενδεχόμενο της καισαρικής δεν πέρασε πότε από το μυαλό μου. Η μαμά μου με γέννησε φυσιολογικά και το ίδιο θα έκανα κι εγώ. Ήταν τόσο... «φυσιολογικό» όλο αυτό.

Από την ημέρα που έγινα μαμά, φίλες, γνωστές, μαμάδες φίλων των παιδιών μου και συγγενείς συχνά με «κατηγορούν» πως είμαι κάπως... υπερβολικά καλή/ανεκτική/χαλαρή με τα παιδιά μου.

Βάζεις το κραγιόν σου, πίνεις την τελευταία γουλιά από το μάτσα τσάι σου, ισορροπείς πάνω στα καλοκαιρινά, ψηλοτάκουνα πέδιλά σου, κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, ισιώνεις λίγο το δεξί σου χρυσό σκουλαρίκι και τσεκάρεις το Apple watch.

Ακούγεται τόσο απλό και σχεδόν αυτονόητο, μα με όσα συμβαίνουν, δυστυχώς αυτό φαντάζει ονειρικό, μακρινό και τελικά ίσως όχι και τόσο αυτονόητο.

Μπαμπά του παιδιού μας, σε ευχαριστώ που μου θυμίζεις με τον τρόπο σου πως πριν γίνω μαμά ήμουν η σύντροφος την οποία ερωτεύτηκες. Σε ευχαριστώ που έχεις "απαιτήσεις" από εμένα και που μου υπενθυμίζεις γλυκά πως πρέπει να με προσέχω.