Μυρτώ Κάζη

Πάντα είχα αυτή την απορία ή καλύτερα το παράπονο... Γιατί τα άλλα παιδάκια δεν ακούγονται;

Οι στιγμές μαζί σου είναι όλες συγκινητικές. Τα τελευταία 12 χρόνια που είμαι μαμά σου έχω ζήσει μαζί σου τα πιο όμορφα, συγκινητικά και υπέροχα πράγματα.   Όμως τώρα ήρθε η στιγμή της αποφοίτησής σου από το Δημοτικό. Και είναι όλα αλλιώς.  

Στη ζωή μου είμαι πραγματικά ευγνώμων για τα ταξίδια που έχω κάνει με τη δουλειά μου. Από όλα έχω γυρίσει γεμάτη εμπειρίες και γνώσεις, όμως αυτό το ταξίδι είχε κάτι διαφορετικό.

Ο κόσμος των παιδιών είναι μαγικός. Και όσο κλισέ, βαρετό ή γνωστό κι αν ακούγεται αυτό, δεν παύει να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, έχουν στην καρδιά και το μυαλό τους μαγεία.  

Και αγάπη.

Όταν σε κοιτάζω να παίζεις στο χαλί του δωματίου σου χωρίς να ξέρεις ότι σε παρατηρώ, σκέφτομαι ένα μόνο πράγμα. Είμαι ευγνώμων.

Μαμά… Μαμά, πεινάω. Μαμά, αγκαλιά.  Μαμά, έλα. Μαμά, κοίτα. Μαμά, άκου. Μαμά, πιάσε. Μαμά, δες!

Μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν μαζί μας και τα παιδιά μας, μεγαλώνουν και οι γονείς μας. Και αυτή η συνειδητοποίηση είναι άλλοτε σκληρή και άλλοτε γλυκιά. Είναι όμως μια συνειδητοποίηση που έρχεται και όταν τη βιώσεις, αλλάζεις. Είναι φορές που κοιτάζω στον καθρέφτη και σαστίζω.