Μυρτώ Κάζη

Η λίστα με όλα όσα πρέπει να κάνω μοιάζει ατελείωτη. Παλεύω να βάλω check στα κουτάκια αλλά εκείνα αντί να μειώνονται, πολλαπλασιάζονται. Και προσπαθώ. Προσπαθώ πολύ. Να τα κάνω όλα σωστά.

«Δεν θέλω να νιώθει ντροπή, θέλω να μου μιλάει για όλα» εξομολογείται η Kristin Davis, ή αλλιώς η τηλεοπτική Charlotte York, πρωταγωνίστρια του «Sex and the City», στην τηλεοπτική εκπομπή «The Kelly Clarkson Show» μιλώντας για την κόρη της και την αγωνία -κάθε μητέρας- να αισθάνεται το παιδί της

Είναι απίστευτο το πόσο θεραπευτικό μπορεί να είναι ένα φιλάκι! Είναι θεαματικό το πώς περνάει ο πόνος ενός μικρού παιδιού όταν έχει χτυπήσει τη στιγμή που η μαμά θα δώσει ένα φιλάκι στο σημείο που πονάει.

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως πήγαμε στο Μιλάνο χωρίς παιδιά, άρα, πρακτικά, αυτό το άρθρο περιλαμβάνει τις σκέψεις μου και όσα πέρασαν από το μυαλό μου όσο ήμασταν στο Μιλάνο με τον Τάσο.

Σε όλη μας την κουβέντα νιώθω τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. Σπάνια συναντάς ανθρώπους να πιστεύουν τόσο πολύ στα παιδιά.

«Χόρεψε σαν να μη σε βλέπει κανείς» λέει το γνωστό quote (Dance like nobody is watching), κάτι που εγώ μπορώ να πετύχω μόνο αν έχω πιει δύο ποτήρια –κατά προτίμηση, κόκκινο– κρασί.

Είναι πέρα από κάθε λογική, φαντασία ή περιγραφή η στιγμή που αντικρίζεις για πρώτη φορά το μωρό σου. Η στιγμή που το μωρό, που για μήνες είχες προστατευμένο στην κοιλιά σου, παίρνει την πρώτη του ανάσα και βγαίνει στον κόσμο.

«Μαμά, πώς μπορείς;» με ρώτησε ο Οδυσσέας ένα απόγευμα κατά τη διάρκεια των διακοπών μας, μόλις είχαμε γυρίσει από την παραλία του Αγίου Νικολάου στις Σπέτσες. Ήξερα πως αυτό το «Μαμά, πώς μπορείς;» σήμαινε πώς μπορείς...