Μυρτώ Κάζη

Έχουμε μεγαλώσει με το πιο αμετακίνητο στερεότυπο που έχει εγκατασταθεί αρχέγονα στα κύτταρά μας. Πως οι μάνες είναι αγίες.

Η πιο εντυπωσιακή floral αψίδα, το πιο chic table setup, φανταστικές συνθέσεις από ροζ μπαλόνια, το πιο λαχταριστό και Pinterest-approved candy bar - όλα στις ροζ αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος- και φυσικά… απέραντη αγάπη.

Ήταν αρχές του 1968 όταν μια ομάδα γυναικών βγήκε στους δρόμους του Νιου Τζέρσεϊ για να διαδηλώσει κατά του διαγωνισμού ομορφιάς Miss America.

Δώρο είναι που ξυπνάω το πρωί και είσαι εκεί, στο κρεβατάκι σου. Δώρο είναι που είμαι η μαμά σου.

Έχει συμβεί σε όλους μας να βρισκόμαστε κάπου με τα παιδιά μας, να περιμένουμε πεινασμένοι τις τηγανητές πατάτες σε κάποιο εστιατόριο, στην αναμονή ενός γιατρού, μέσα στο καράβι, στο τρένο, στο αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού.

Καιρό τώρα, όλες μου οι φίλες μου μιλάνε για τη Μαρία. Για τη δύναμή της, την αγάπη της, το έργο της και κυρίως γι' αυτό που κατάφερε: να μετατρέψει το χάος, τη θλίψη και το σοκ σε δημιουργία.

Ανοίγω τα μάτια μου. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό και έχω πιαστεί. Προσπαθώ να κουνηθώ, αλλά δεν μπορώ. Προσπαθώ να γυρίσω στο πλάι, αλλά δεν μπορώ. Προσπαθώ να δω, αλλά δεν μπορώ. Μόνο ένα μικρό φωτάκι φέγγει στο σκοτεινό δωμάτιο και ίσα που διακρίνω κάτι μεγάλες σκιές.

Συνάντησα την Έλλη και τη Rose, δύο γυναίκες-έμπνευση, στο studio που έχουν δημιουργήσει, έναν χώρο που υπόσχεται να φέρει την ισορροπία και την αρμονία στη ζωή μας. Ειδικά σε εμάς τις μαμάδες, που τόσο το έχουμε ανάγκη.