Μυρτώ Κάζη

Το ένα πρωί ξυπνούσα, ένιωθα ευλογημένη που είχα ξαφνικά τόσες ημέρες μπροστά μου με τα παιδιά μου και ήμουν έτοιμη να κάνω χειροτεχνίες που θα ζήλευε και η πρόεδρος νηπιαγωγών Ελλάδος ‒αν υπάρχει τέτοια θέση‒, και το άλλο πρωί ήθελα να μην ακούω το ξυπνητήρι, να μην ακούω τις φωνές τους, να μείν

Η ζωή είναι υπέροχη, γιατί τόσο καιρό δεν είχαμε παίξει μαζί τόσο πολύ; Γιατί δε ζωγραφίζαμε παρέα τα απογεύματα; Μωρό μου, πόσες ευαισθησίες έχεις... Τώρα είχα τον χρόνο να σε γνωρίσω καλύτερα.

Θυμάμαι να γυρίζω τρέχοντας από το σχολείο για να προλάβω να δω το Καρουζέλ που είχε ήδη ξεκινήσει και στη συνέχεια να δω με την ηρεμία μου τη Λόρα και τη Μαίρη στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Θυμάμαι να συζητάω με τις φίλες μου για το πόσο μας εκνεύριζε η Μαρία Χοακίνα και για την κ.

Κάθε φορά που τη συναντώ με σοκάρει ο χείμαρρος ιδεών που έχει, η αφοπλιστική της ειλικρίνεια αλλά και η απόλυτη

Η επιλογή του πρώτου σχολείου του παιδιού μας θα καθορίσει όλη τη μαθητική του πορεία και όλη τη μετέπειτα εξέλιξή του. Πρόκειται λοιπόν για ζήτημα μείζονος σημασίας και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Στα chats των μαμάδων επικρατεί πανικός! Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Πέτσα "Μαζί με τα δημοτικά σχολεία  θα ανοίξουν οι παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί".

Μια κολλητή μου που έμεινε έγκυος πρόσφατα, όταν με πήρε τηλέφωνο για να μου πει τα νέα, αντί να συζητήσουμε για το μωρό, για το φύλο, να πανηγυρίσουμε σαν σωστές φίλες, με τρόμο στη φωνή μού δήλωσε: «Φοβάμαι ότι τα κάνω όλα λάθος ήδη.

Είτε ετοιμάζεστε για την εκπαίδευση τουαλέτας, καθώς τώρα που #μένουμεσπίτι υπάρχει χρόνος, είτε έχετε ένα αεικίνητο βρέφος ή νήπιο που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και δεν το χωρά ο τόπος, ούτε η πάνα του, τα ερωτήματα είναι πολλά.