Μυρτώ Κάζη

Πριν από λίγο καιρό η Ιριάνα είχε τη μεγάλη τύχη και ξεχωριστή ευκαιρία να γίνει εθελόντρια κτηνίατρος στο Spetses Care For Animals

Μπορεί να με χαρακτηρίσετε ως ακραία, σούπερ αγχώδη και οριακά τρελή. Θα δεχτώ κάθε χαρακτηρισμό στωικά ΟΜΩΣ θα σας πω πως εγώ από τότε που σκέφτηκα να δημιουργήσω αυτά τα χαρτάκια, ταξιδεύω πλέον πιο ήρεμα με τα παιδιά μου. Ειδικά όταν μιλάμε για το εξωτερικό.  

Δεν ξέρω αν είναι πικρή συνειδητοποίηση ή δυναμική απόφαση για να το αποτινάξω από πάνω μου, αλλά πλέον μπορώ να το πω με σιγουριά. Δεν έχω χρόνο.  

25 Δεκεμβρίου 2022. Τα 8α γενέθλια του Οδυσσέα.

Μιλάω με μαμάδες και συνειδητοποιώ πως οι περισσότερες βιώνουμε ένα βαρύ συναίσθημα αποχωρισμού. Να ήταν που είχαμε τρία χρόνια να βιώσουμε κανονική σχολική χρονιά. Να είναι που βγήκαμε από την καραντίνα και έχουμε ανάγκη την ανθρώπινη σύνδεση.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, η γιαγιά μας, η μαμά μου, βρίσκεται στο νοσοκομείο. Μετράμε περίπου 25 ημέρες άγχους, ανείπωτης αγωνίας, αϋπνίας, αφαγίας και κλάματος. Κλάμα. Πολύ κλάμα. Προσωπικά, όπως φαντάζεστε, έχω κλάψει πολύ. Πάρα πολύ.

Σκέφτομαι πως η τελευταία φορά που έκανα κάτι με επίκεντρο εμένα ήταν η στιγμή της γέννησης του πρώτου μου παιδιού. Μέχρι τότε, κάπως ένιωθα «πρωταγωνίστρια» και μην παρεξηγήσετε τον όρο, προσδίδοντάς του χροιά εγωκεντρισμού.

Περνούν οι μέρες και όσο μαθαίνουμε τις ιστορίες των παιδιών που χάθηκαν είναι ακόμα πιο δύσκολο, έως αδύνατο, να διαχειριστούμε το πένθος. Γιατί μπορεί να μην ήταν δικά μας παιδιά, ήταν όμως παιδιά. Που είχαν μια μαμά και έναν μπαμπά.