Family

Αν δει κανείς τις συνομιλίες μου μαζί τους, θα πιστέψει πως είμαστε απλά… τρελές.

Πουθενά αλλού δεν υπάρχει, ίσως, μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες και την πραγματικότητα από τον ρόλο του γονιού.

Κανείς δεν σε προετοιμάζει για αυτό. Ή, και να το κάνει, πριν γίνεις μητέρα είναι ανθρωπίνως αδύνατο να το αντιληφθείς. Κανείς δεν μπορεί να σου πει –και να το νιώσεις στην καρδιά σου– τι θα πει να πονάει το ίδιο σου το παιδί.

Σε συνέχεια του πρώτου άρθρου για τα είδη των μαμάδων στα μαμαδογκρούπ, μου στείλατε πολλές ακόμα κατηγορίες που μου είχαν διαφύγει. Και είχατε σε όλες δίκιο. Ορίστε λοιπόν, «Μαμάδες στα μαμαδογκρούπ μέρος 2ο» με τα είδη των μαμάδων που εσείς προτείνατε!  

Είναι η ένοχη απόλαυση όλων μας να μπαίνουμε στα μαμαδογκρούπ στα οποία «ανήκουμε» και να διαβάζουμε τους ατέλειωτους διαλόγους που χάνονται στον χωροχρόνο. Όμως συχνά, κάτω από την πίεση της δουλειάς και της καθημερινότητας, τα μαμαδογκρούπ εξελίσσονται σε βραχνά και καταλήγουν στο mute. 

Πόσες ώρες έχουμε στη διάθεσή μας, από τη Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή, με τα παιδιά μας; Τα πρωινά οι μικρότεροι συνήθως απουσιάζουν στο σχολείο και οι μεγαλύτεροι στη δουλειά.

Στην πραγματικότητα, κάθε φορά που λέμε «μαμά», κάθε φορά που της χαμογελάμε, κάθε στιγμή που είμαστε κοντά της, είναι για εκείνη δώρο.

Το περιμένουμε πώς και πώς να κατέβει από το σχολικό, προσπαθούμε να μαντέψουμε από το ύφος του αν είναι χαρούμενο, προβληματισμένο ή απλώς κουρασμένο, κι από την αγωνία μας κάνουμε σχεδόν πάντα τη λάθος ερώτηση: «Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;».