Μαμά και μπαμπά, ξέρουμε πως έχετε συνηθίσει να δέχεστε περισσότερες ερωτήσεις και από το Chat GPT και να βρίσκετε και τις σωστές απαντήσεις! Ναι, για το παιδί σας είστε ένας φωτεινός παντογνώστης που ξέρει τα πάντα. Υπάρχουν όμως στιγμές που έχει νόημα να αφήνετε το παιδί σας να παίρνει εκείνο τη θέση του δασκάλου...
Τι συμβαίνει όταν ζητάμε από το παιδί να μας μάθει μια γνώση που έχει κατακτήσει; Για παράδειγμα πώς να ζωγραφίζουμε χωρίς να βγαίνουμε από το περιθώριο, πώς σχεδιάζουμε μια πεταλούδα, πώς παίζεται ένα επιτραπέζιο ή να μας «θυμίσει» έναν μύθο; Τότε τα ματάκια του λάμπουν από χαρά και ενθουσιασμό γιατί…
- Αισθάνεται υπερηφάνεια γιατί έχει κατακτήσει μία γνώση τόσο καλά, που είναι σε θέση να τη μοιραστεί μαζί μας ή και να τη μεταδώσει σε κάποιον άλλο.
- Νιώθει ικανό και μπαίνει στη θέση του «δασκάλου», αυτού που εξηγεί.
- Αισθάνεται πως «μεγαλώνει» στα μάτια μας, μας λέει κάτι σημαντικό, συνειδητοποιεί πως η γνώση έχει δύναμη και η προσοχή μας είναι 100% στραμμένη πάνω του.
- Η αυτοπεποίθησή του τονώνεται.
- Παίρνει την πρωτοβουλία να εξηγήσει κάτι με τον δικό του τρόπο.
- Βάζει τις σκέψεις του και όλα όσα έχει να πει στη σειρά και προσπαθεί να τα εκφράσει με τόπο ώστε να γίνει κατανοητός – και αυτή είναι μια απαιτητική διαδικασία.
- Αντιλαμβάνεται πως όταν καλούμαστε να εξηγήσουμε κάτι -μικροί και μεγάλοι- τότε το έχουμε κατανοήσει βαθιά.
- Καλλιεργεί ενσυναίσθηση γιατί βρίσκει έναν τρόπο να μας το εξηγήσει καλά, έναν τρόπο που μας «ταιριάζει».
- Δείχνει υπομονή.
- Συνειδητοποιεί πως δεν γίνεται να τα ξέρουμε όλοι όλα (ακόμα και οι μεγάλοι!) και πως η γνώση δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο ορισμένων, αλλά έχουμε όλοι πρόσβαση σε αυτήν.
Ας μην ξεχνάμε, πως σε κάθε περίπτωση το παιδί είναι το «μάθημα»... Με την ανεξάντλητη φαντασία του μετατρέπει το πιο απλό πράγμα σε πηγή χαράς και έμπνευσης. Μια σαπουνόφουσκα, ένα σύννεφο, τα φύλλα που πατάμε και κάνουν «χρούσου-χρούτσου», γίνονται αφορμή για παιχνίδι, γέλια και απίθανες συζητήσεις. Μέσα από τις ερωτήσεις του μας κάνει να ανακαλύπτουμε ξανά τον κόσμο, με τις αυθόρμητες αντιδράσεις του μας παρασύρει σε ένα κύμα ενθουσιασμού, η φαντασία και η ευφυΐα του μας εκπλήσσουν συνεχώς, η γενναιοδωρία και η δοτικότητά του μας συγκινούν. Επομένως, είτε ζητήσουμε από το παιδί μας να μας διδάξει κάτι είτε όχι, σε κάθε περίπτωση παίρνουμε όχι ένα αλλά αμέτρητα μαθήματα από αυτό κάθε στιγμή.
