Psychology

Φωτογραφίες τεράστιων κρεβατιών, που μπορούν να φιλοξενήσουν άνετα τέσσερα και πέντε μέλη της οικογένειας ταυτόχρονα, κάνουν τον γύρο του διαδικτύου πυροδοτώντας, στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχόλια του τύπου: Πού να το βάλω στο υπνοδωμάτιό μου, που είναι δύο επί τρία; Αυτό όμως είναι

Η επικαιρότητα των τελευταίων ετών είναι δυσβάσταχτη. Οι καθημερινές εξελίξεις συγκλονίζουν το πανελλήνιο και οι λεπτομέρειες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μας αφήνουν όλους παγωμένους. Κάθε σκέψη που δημιουργείται στο μυαλό μας είναι μόνο αρνητική.

Δεν είχα προλάβει να κλείσω χρόνο μετά τον τοκετό κι άρχισα να βομβαρδίζομαι από γνωστούς και αγνώστους με σχόλια του τύπου: «Πότε με το καλό το δεύτερο;», «ένα παιδί ίσον κανένα», «τα παιδιά είναι ευλογία».

Ας είμαστε ειλικρινείς: Αντικειμενικά, όταν βλέπεις έναν πατέρα να φιλάει στο στόμα την κόρη του, η πρώτη σκέψη είναι συνήθως αμήχανη.

Το καλοκαίρι προσφέρει άφθονες ευκαιρίες στα παιδιά για παιχνίδι, συναναστροφή με συνομηλίκους και...

Μιλάω με μαμάδες και συνειδητοποιώ πως οι περισσότερες βιώνουμε ένα βαρύ συναίσθημα αποχωρισμού. Να ήταν που είχαμε τρία χρόνια να βιώσουμε κανονική σχολική χρονιά. Να είναι που βγήκαμε από την καραντίνα και έχουμε ανάγκη την ανθρώπινη σύνδεση.

Η είδηση του πατέρα που ξέχασε το μωράκι του στο αυτοκίνητο με αποτέλεσμα το μωράκι να χάσει τη ζωή του, έχει συγκλονίσει όλη την Ελλάδα. Πριν από λίγο τον γύρο του διαδικτύου έκανε η είδηση πως ο πατέρας επιχείρησε να αυτοκτονήσει καθώς δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συνέβη.

Απόσπασμα από βιβλίο με τη ζωή του Γκάντι: