Psychology

Τώρα που κάνουμε restart και βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς, μήπως είναι ευκαιρία να δοκιμάσουμε να εφαρμόσουμε τα «μυστικά» των γονιών που μεγαλώνουν ευτυχισμένα παιδιά; Και μπορεί να μας βοηθήσουν να μειώσουμε τις γκρίν

Ποια είναι η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε τον σχολικό εκφοβισμό; Ένα παιδί, συνήθως μικρόσωμο, περικυκλωμένο από μια παρέα νταήδων που του φωνάζει, το βρίζει, του εκτοξεύει αντικείμενα.

Όσο κι αν έχουμε προσπαθήσει να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τις τραγικές εικόνες που κάνουν τον γύρω του κόσμου τα τελευταία 24ωρα, η είδηση του πολέμου είναι πολύ πιθανό να έχει φτάσει στα αφτιά τους και όπως είναι λογικό να τους προκαλεί φόβο κι ανησυχία.

Η αποδοχή του bullying σιωπηλά, στο όνομα της υποτιθέμενης «φιλίας» που είναι μια μαχαιριά στο στομάχι. H ιστορία αυτή δεν θέλει εισαγωγικό κείμενο. Πρέπει απλά να τη διαβάσετε. Ευχαριστώ πολύ τη μητέρα του Β.

Όταν πριν από λίγο καιρό ανακοίνωσα με ενθουσιασμό στον 9χρονο γιο μου ότι περιμέναμε, από μέρα σε μέρα, να υποδεχτούμε στην οικογένεια την ξαδερφούλα του, δηλαδή τη μικρότερη αδερφή του 4χρονου ξαδέρφου του, η πρώτη ατάκα του ήταν: «Δηλαδή τώρα θα πρέπει να προσέχω και την μπέμπα;».

Οι πρώτες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του μικρού μας είναι ένας γρίφος για δυνατούς λύτες.

Πόσες φορές δεν έχουμε ζητήσει από το μεγαλύτερο παιδί μας να προσέχει το μικρότερο αδερφάκι του ή να υποχωρήσει σε έναν καβγά ως μεγαλύτερο – άρα, και πιο ώριμο; Μήπως όμως το έχουμε φορτώσει άθελά μας με περισσότερες ευθύνες από αυτές που του αναλογούν; Η

Όταν χαμογελάνε λάμπει ο κόσμος ολόκληρος και η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν μπορεί να τα κάνει να χαμογελάσουν τόσο πλατιά όσο ένα «μπράβο» από τη μαμά ή τον μπαμπά.