Psychology

Είμαστε στο πάρκο με το παιδί μας, όταν αρχίζει να πετάει παιχνίδια σε άλλα παιδιά και να τα σπρώχνει. Ίσως δεν αντισταθούμε στον πειρασμό να του βάλουμε τις φωνές, αλλά ξέρουμε ήδη ότι ένα ξέσπασμα με φωνές είναι λάθος.

Μπορεί πολλές φράσεις να σας φαίνονται αυτονόητες κι όμως το παιδί σας χρειάζεται να τις ακούει ξανά και ξανά. Γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσει το πιο σημαντικό εφόδιο για τη ζωή: την αυτοπεποίθησή του.

«Δες η αδερφή σου πόσο ήσυχη είναι, εσύ γιατί δεν μπορείς να καθίσεις στην καρέκλα σου ούτε για ένα λεπτό;», «Ο μεγαλύτερος αδερφός σου τρώει όλο του φαγητό κι εσύ τίποτα. Θα μείνεις μικρός».

Πόσες φορές δεν έχουμε ζητήσει από το μεγαλύτερο παιδί μας να προσέχει το μικρότερο αδερφάκι του ή να υποχωρήσει σε έναν καβγά ως μεγαλύτερο – άρα, και πιο ώριμο; Μήπως όμως το έχουμε φορτώσει άθελά μας με περισσότερες ευθύνες από αυτές που του αναλογούν; Η

Είναι, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακό το πόσο δεξιοτεχνικά μπορεί να χρησιμοποιήσει το ψέμα ένα παιδί ήδη από τη νηπιακή ηλικία.

Ρομαντικό δείπνο κάτω από την πανσέληνο χωρίς να κυνηγάτε τα παιδιά γύρω από το τραπέζι, πρωινό ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι, μπάνιο σε παραλίες χωρίς εύκολη πρόσβαση...

Οι πρώτες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του μικρού μας είναι ένας γρίφος για δυνατούς λύτες.

Έπειτα από ακόμα μία γεμάτη σχολική χρονιά, φορτωμένη με υπολογιστές και tablet, το καλοκαίρι το «unplug» των παιδιών μας από τις οθόνες είναι παραπάνω από αναγκαίο.