Μυρτώ Κάζη

Στη ζωή μου είμαι πραγματικά ευγνώμων για τα ταξίδια που έχω κάνει με τη δουλειά μου. Από όλα έχω γυρίσει γεμάτη εμπειρίες και γνώσεις, όμως αυτό το ταξίδι είχε κάτι διαφορετικό.

Και αγάπη.

Όταν σε κοιτάζω να παίζεις στο χαλί του δωματίου σου χωρίς να ξέρεις ότι σε παρατηρώ, σκέφτομαι ένα μόνο πράγμα. Είμαι ευγνώμων.

Μαμά… Μαμά, πεινάω. Μαμά, αγκαλιά.  Μαμά, έλα. Μαμά, κοίτα. Μαμά, άκου. Μαμά, πιάσε. Μαμά, δες!

Μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν μαζί μας και τα παιδιά μας, μεγαλώνουν και οι γονείς μας. Και αυτή η συνειδητοποίηση είναι άλλοτε σκληρή και άλλοτε γλυκιά. Είναι όμως μια συνειδητοποίηση που έρχεται και όταν τη βιώσεις, αλλάζεις. Είναι φορές που κοιτάζω στον καθρέφτη και σαστίζω.

Ήταν διακοπές Χριστουγέννων, οι μέρες είχαν περάσει, είχαμε κάνει ένα σωρό πράγματα (από εκείνα που σε κουράζουν ακόμα κι αν είσαι διακοπές), και ήταν ένα από αυτά τα #doingnothing απογεύματα που ήμασταν όλοι στον καναπέ και κοιτούσαμε άλλοι την τηλεόραση, άλλοι το ταβάνι, άλλοι το μωρό.

Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Η ίδια σκηνή. 

Κανείς δεν σε προετοιμάζει για αυτό. Ή, και να το κάνει, πριν γίνεις μητέρα είναι ανθρωπίνως αδύνατο να το αντιληφθείς. Κανείς δεν μπορεί να σου πει –και να το νιώσεις στην καρδιά σου– τι θα πει να πονάει το ίδιο σου το παιδί.