Μυρτώ Κάζη

Κάπου ανάμεσα στον λεκέ από παγωτό σοκολάτα πάνω στο σορτσάκι, στην άμμο που κρύβεται παντού, στα «μαμά, να μείνουμε λίγο ακόμα στην παραλία;» και στα βράδια που κοιμήθηκαν λίγο πιο αργά, οι μαμάδες τα καλοκαίρια κουβαλάμε πάντα κάτι μαζί μας: μικρές ενοχές.

"Μυρτώ SOS, ερχόμαστε στις Σπέτσες με τα παιδιά και θέλω να μου πεις πού να πάμε για μπάνιο, πού να φάμε και γενικά τι πρέπει να δούμε" είναι ένα κλασικό μήνυμα που δέχομαι όλο αγάπη δεκάδες φορές κάθε καλοκαίρι!

Άρια στα ιταλικά σημαίνει αεράκι, και αστειευόμαστε καμιά φορά με τον Τάσο γιατί, ειλικρινά, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε βρει πιο ταιριαστό όνομα για τον μικρό μας «σίφουνα», που δεν σταματάει να κινείται ποτέ, μα ΠΟΤΕ, ούτε στον ύπνο της!

Στο αεροδρόμιο της επιστροφής από το Τόκιο, είδα ένα μικρό κορίτσι να φοράει ένα πράσινο κορδόνι γεμάτο ηλίανθους. Δεν κρατούσε κάρτα επιβίβασης. Δεν είχε κάποιο πάσο. Δεν έμοιαζε με παιχνίδι.

Βλέπω από προχθές τις εικόνες από τη Βενεζουέλα και με έχει πιάσει η καρδιά μου. Μια μάνα λιποθυμάει την ώρα που ανασύρουν το αγοράκι της νεκρό από τα συντρίμμια. Ποιος αξίζει τέτοια μοίρα; Τι πήγε πάλι τόσο λάθος στον πλανήτη μας και συνάνθρωποί μας βιώνουν το απόλυτο δράμα; 

Διάβασα κάπου ένα post που με «ισοπέδωσε», όπως λέει και μια φίλη μου. Το post περίπου έλεγε: «Αν ποτέ πάθω κάτι, άνοιξε το κινητό μου και δες τις φωτογραφίες. Δες πως για εμένα ήσουν το κέντρο του κόσμου μου. Το αστέρι μου.

Στην αρχή είναι ένα βλέμμα που σταματά σε ένα εξώφυλλο, μετά σιγά σιγά ένα παιδικό χεράκι τεντώνεται για να το αγγίξει, ύστερα ανοίγει το βιβλίο δειλά και τότε είναι που ξεκινά το πιο μαγικό ταξίδι!

Δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο γκολ, σημαίες και πανηγυρισμοί.