Μυρτώ Κάζη

Μια μέρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών, η φίλη μου η Τζωρτζίνα μου έκανε share αυτό: «Όταν συνειδητοποιείς πως το “τελείωσα 4 χρόνια πανεπιστήμιο χωρίς ChatGPT” είναι το νέο “εμείς για να πάμε σχολείο περπατούσαμε 5 χιλιόμετρα στο χιόνι”».

«Ρε Μυρτώ, τον ξέρεις τον Κ., δεν είναι σαν τον Μπίθα, το παιδί το μεγαλώνω μόνη μου» μου έγραψε στο μήνυμά της η φίλη μου η Γ., και για πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον όρο «Married Single Mom» (MSM).

Ο κόσμος των παιδιών είναι μαγικός. Και όσο κλισέ, βαρετό ή γνωστό κι αν ακούγεται αυτό, δεν παύει να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, έχουν στην καρδιά και το μυαλό τους μαγεία.  

Κάπου ανάμεσα στον λεκέ από παγωτό σοκολάτα πάνω στο σορτσάκι, στην άμμο που κρύβεται παντού, στα «μαμά, να μείνουμε λίγο ακόμα στην παραλία;» και στα βράδια που κοιμήθηκαν λίγο πιο αργά, οι μαμάδες τα καλοκαίρια κουβαλάμε πάντα κάτι μαζί μας: μικρές ενοχές.

Οι μαμάδες στην παραλία χρήζουν κοινωνιολογικής (άλλοτε και ψυχιατρικής) ανάλυσης και, αν τις παρατηρήσει κανείς, ίσως θα μπορούσε να εξάγει σημαντικά και ασφαλή συμπεράσματα για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Αν είσαι αυτή η μαμά που στα ταξίδια αγχώνεται όσο εγώ, κυρίως για να μην ενοχλήσει, αλλά και για να τα κάνει όλα σωστά, αυτό το  άρθρο είναι για εσένα.

Οι Σπέτσες είναι ένα νησί που ανάλογα με τη φάση της ζωής που βρίσκεσαι πιστεύεις ότι έχει φτιαχτεί για εσένα! Όταν είσαι παιδί, είσαι σίγουρος πως είναι ένα νησί για παιδιά.

Θα ακουστεί υπερφίαλο ή ίσως αχάριστο από μέρους μου, αλλά η γέννηση της Άριας ήταν για εμένα το σημείο που έκλεισε την πόρτα μιας νέας εγκυμοσύνης. Αυτήν τη φορά ήξερα καλά πως θα ήταν η τελευταία φορά της μαγείας.