Μυρτώ Κάζη

Πριν από λίγες ημέρες είδα φευγαλέα σε ένα βίντεο τον τίτλο «μητρική υπεραγάπη». Κάπου θα ήμουν, κάπως θα βιαζόμουν και δεν πάτησα να το δω. Μου έμεινε όμως η λέξη. Υπεραγάπη

Μεγαλώσατε σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο από αγάπη όπου η ισότητα ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένο. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πως το ίδιο θα συμβαίνει και έξω από αυτό. Γι αυτό πάντα να θυμάστε πως: 

Η αποδοχή του bullying σιωπηλά, στο όνομα της υποτιθέμενης «φιλίας» που είναι μια μαχαιριά στο στομάχι. H ιστορία αυτή δεν θέλει εισαγωγικό κείμενο. Πρέπει απλά να τη διαβάσετε. Ευχαριστώ πολύ τη μητέρα του Β.

Είναι δύσκολο, είναι δυσάρεστο, είναι αγχωτικό και κάποιες φορές είναι και επικίνδυνο. Το ξέρουμε. Το έχουμε ζήσει όλοι οι γονείς που έχουμε δύο (ή περισσότερα) παιδιά και σας καταλαβαίνουμε.

Είναι αμέτρητες οι φορές που προβληματίζομαι, σκέφτομαι, αναρωτιέμαι. Ποια απάντηση πρέπει να δώσω σε έκτακτες καταστάσεις, σε τρομακτικές στιγμές, σε αγχωτικές συνθήκες. Αλλά και σε στιγμές ευτυχίας, χαράς.

Είναι αυτά τα θέματα που πάντα τα ψιθυρίζουμε κρυφά, για να μη μας ακούσουν. Περιμένουμε να συμβούν για να τα συζητήσουμε ή, ακόμα κι όταν συμβαίνουν, τα συζητάμε μισά.

Τα σχολεία έκλεισαν και οι μαμάδες γνωρίζουμε ότι την εορταστική περίοδο τα playdates θα πάρουν «φωτιά» αλλά και ότι τα καλέσματα θα διαδέχονται το ένα το άλλο.

«Τι θέλει μια μαμά από τον Άγιο Βασίλη;» σας ρώτησα στο Instagram και –δεν σας το κρύβω– ξετρελάθηκα με τις απαντήσεις σας. Οι μαμάδες είμαστε πολυσύνθετες προσωπικότητες και χαίρομαι πραγματικά που ό,τι μου γράψατε αφορά κυρίως εσάς.