Μυρτώ Κάζη

Είναι η ένοχη απόλαυση όλων μας να μπαίνουμε στα μαμαδογκρούπ στα οποία «ανήκουμε» και να διαβάζουμε τους ατέλειωτους διαλόγους που χάνονται στον χωροχρόνο. Όμως συχνά, κάτω από την πίεση της δουλειάς και της καθημερινότητας, τα μαμαδογκρούπ εξελίσσονται σε βραχνά και καταλήγουν στο mute. 

Mε θυμάμαι πολύ καλά να φεύγω με το ποδήλατο για να πάω «στη γειτονιά» και να γυρίζω στο σπίτι μόλις νύχτωνε. Θυμάμαι επίσης ότι η μαμά μου δεν με περίμενε εναγωνίως στην πόρτα. Απλά, κάποια στιγμή... με έβλεπε μέσα στο σπίτι.

Το ΑΙ έχει ήδη μπει στα σπίτια μας. Για τα καλά. Κι όμως, όσο περισσότερο το χρησιμοποιούμε, τόσο περισσότερο το φοβόμαστε. Μήπως μας αντικαταστήσει; Μήπως αποξενώσει τα παιδιά μας; Μήπως κάνει τη σκέψη «έτοιμη» και την προσπάθεια περιττή;

Έχουν γραφτεί άπειρα πράγματα για την αγκαλιά. Και ξέρω πως τα έχετε διαβάσει όλοι σας.

Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο λέγοντας τη δική μου ιστορία.

Το βιβλίο της Μυρτώς Κάζη με τίτλο «Είμαι εδώ», μια συγκινητική αλληγορία για τους οικογενειακούς δεσμούς, την απώλεια, αλλά και τη ζωή που πάντα συνεχίζεται, μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις

Όσο απόλαυσα τη μαγική ιεροτελεστία του bedtime story με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου –και τώρα πια με την Άρια–, άλλο τόσο χαίρομαι όταν τα βλέπω να απλώνουν τα χεράκια τους στη βιβλιοθήκη και να επιλέγουν το βιβλίο που θα διαβάσουν πλέον μόνα τους, ή όταν, σε μια τελείως άσχετη στιγμή, μου πετά

Πριν από λίγες ημέρες είδα φευγαλέα σε ένα βίντεο τον τίτλο «μητρική υπεραγάπη». Κάπου θα ήμουν, κάπως θα βιαζόμουν και δεν πάτησα να το δω. Μου έμεινε όμως η λέξη. Υπεραγάπη